fbpx
 

persoonlijke groei Tag

We zijn een grote stap verder in de richting van onze eigen accommodatie. Eind december kunnen we echt gaan verhuizen. De hypotheek staat definitief vast. Alles komt samen op de nieuwe plek: ons huis, onze kantoren, de comfortabele cursusruimte, een parkachtige tuin en uiteindelijk ook een dojo in de achtertuin, uitkijkend over het water. Je verzint het niet. Wat een stap. En wat een avontuur hier al naartoe. ...

Voel je je weleens overweldigd door alles wat je moet doen? Of waar je aan denkt te moeten voldoen? Op je werk. Thuis. Je sociale leven. Je uiterlijk. Het is ook nogal een rijtje, zeker als je alles met een even perfectionistische inslag benadert. Hoe lekker zou het zijn als je het ‘moeten’ er vanaf mag halen? Weer tijd voor wat je wilt. Even uit de automatische piloot. ...

[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Misschien wel de meest basale vraag met het allermoeilijkste antwoord. Wie ben jij? In een voorstelronde zou je je naam zeggen. Je gooit je leeftijd in de groep en waarschijnlijk je beroep. Verder ben je misschien een vader of een moeder, en in ieder geval een zoon of dochter, maar dat spreekt voor zich. En dat was het dan.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Wendy kwam bij mij in de klas, toen ik in groep 4 van de basisschool zat. Ze was duidelijk anders dan andere meisjes. Verlegen keek ze veel naar de grond. Ze had moeite de klas bij te benen en haar achternaam rijmde op ‘sloom’. Een aantal pestkopjes uit mijn klas riepen op het schoolplein: ‘Wendy Sloo-hoom’. Ik stond vlak naast haar, maar ik vroeg ze niet te stoppen met pesten. Ik lachte en riep ook luidkeels: ‘Wendy Sloo-hoom’.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]“Misschien Chantal, moeten we dat verhaal bewaren voor je vólgende boek.” Verbaasd kijk ik haar aan. Niet dít boek, maar het volgende boek. Ze meent het. Haar stelligheid brengt me in de wolken en tegelijkertijd moet ik oppassen dat mijn hoofd niet gaat tollen. Ik vind het ongelofelijk, überhaupt een boek waarmaken.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Als kind was ik niet goed in sport. Zowel op schoolgym, als op gymgym was ik, by far, de allerslechtste van de groep. Ik kukelde van de evenwichtsbalk, voelde me dolgelukkig als ik de andere kant van de kast haalde en het zweet brak me uit als ik een koprol moest doen. Toch heb ik acht jaar lang op gym gezeten, van mijn vierde tot mijn twaalfde levensjaar. Wat een drama. Wist ik veel dat geen talent juist in mijn voordeel was.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Als kind was ik extravert en hield ik ervan buiten mijn comfortzone te treden. Sterker nog, volgens mij had ik amper een comfortzone. Ik stond op ieder podium dat ik tegenkwam. Vol overgave stortte ik me op playbackwedstrijden met mijn zelfbedachte dansacts. Op verjaardagen gaf ik grootse goochelshows. En regelmatig voerde ik theatrale toneelstukjes op, met een meegesleurd vriendinnetje.
Call Now Button