“Weet je wat ik als Sensei vroeger altijd tegen de kinderen zei, vlak voordat ze examen gingen doen?”
Boris (8 jaar) schudt z’n hoofd. Met z’n drietjes zitten we aan het avondeten.
“Het examen voor je gele band is net zo belangrijk als het examen voor je zwarte band.”
“Echt?” (Hij heeft gele band. Hij heeft pas de oranje streep erbij behaald.)
“Ja. Zonder eerst je gele band te halen, kom je nooit toe aan oranje of groen. En het stáát al voor iets. Je hebt nu al zoveel meer geleerd en ontwikkeld. Elke stap naar zwart toe is van net zoveel betekenis.”
Hij laat het zo eens bezinken, kijkt me aan.
“Wijze vrouw.”
En hij meent het. Wijs kind. Van me.