Vanmorgen zag ik jonge mensen echt heel mooi karate demonstreren op een toernooi. Een aantal van hen heb ik jaren geleden les gegeven. Ze zijn daarna door anderen getraind, en vooral door zichzelf. Jaren oefenen, doorzetten, vallen en opstaan. Ze zetten daar zúlke mooie uitvoeringen neer. Zo mooi heb ik zelf nooit karate laten zien.
Ik voelde niets dan trots en ontzag.
Een week geleden zei iemand tegen me: “Je probeert geen goeroe te zijn, zoals je op veel andere plekken ziet. Maar een inspiratie en een gids.” Tot vanmorgen kwam dat niet echt binnen.
Ik heb nooit de behoefte gevoeld om een rolmodel te zijn. Geen meester die eigenlijk vindt dat niemand hem voorbij mag streven. Dat is geen goede meester.
Mijn hele bedoeling is dat mensen hun eigenheid gaan zien en omarmen. Dat ze hun kracht begrijpen, doorvoelen en inzetten. Vanuit hun eigen vanzelfsprekendheid. Waarvoor ze mij dan niet meer nodig hebben.
Je kunt het dan zelf.