“Het loopt niet slecht… maar het voelt alsof we steeds iets missen.”
Ze kwamen binnen alsof ze nog half in een vergadering zaten. Eén met een map onder zijn arm, een ander die zijn telefoon nog even wegschoof. Een MT-team van een school. Ervaren, betrokken, en zichtbaar moe van een jaar dat lang had gevoeld.
Aan tafel zei iemand die zin. En ineens knikten ze allemaal.
Niet omdat ze precies hetzelfde bedoelden. Maar omdat ze allemaal wisten dat er iets zat in wat eigenlijk licht zou moeten zijn.
We gingen aan het werk. Niet met een agenda of een flipover, maar met de ruimte zelf. Staan. Ademen. Voelen waar je bent. Binnen een kwartier was zichtbaar wat maanden in vergaderingen verborgen was gebleven – wie altijd de gaten dichtloopt, wie spanning draagt die niet van hem is, wie al maanden te hard haar best doet zonder dat iemand het ziet.
Dat laatste zei ze zelf. Niet omdat we erom vroegen. Maar omdat er eindelijk ruimte was om het te zeggen.
Een maand later begeleidde Doyo de teamtraining met het hele team. Het was gemoedelijk. Niet omdat er niets moeilijks gezegd werd – dat werd er wel – maar omdat iedereen bereid was het te zeggen. Het MT had weer scherp wat ze als school wilden uitdragen. Dat voelde het team.
Vertrouwen begint klein, in een ruimte waar iemand eindelijk iets durft te zeggen. En het verspreidt zich, naar collega’s, naar ouders, naar de taal die een school met de buitenwereld spreekt.