Vanmorgen zet ik koffie. Terwijl het water doorloopt, schiet er een gedachte door me heen: hoe fijn zou het zijn als de training ‘omgaan met agressie op school’ gewoon overbodig werd?
Ooit stuurde ik een schooldirecteur een bericht. Hij schreef terug:
“Momenteel is het nog geen issue (en hopelijk blijft dat zo). Mocht ik vanuit directies vernemen dat men scholing/begeleiding op dat terrein wenselijk vindt, zal ik je als partij doorgeven. Fijne dag.”
Geweldig, dacht ik. Precies zo hoort het.
We hadden ooit een training op een middelbare school waar elk vak zijn eigen eilandje was. De meeste deelnemers voelden de urgentie. Een paar hadden er totaal geen zin in. Wisten het zelf allang, zeiden ze, met een blik die daar geen twijfel over liet bestaan.
Tijdens de oefeningen bleken juist zij het meest te leren.
We zien het vaker: op scholen met een hecht team vangen collega’s elkaar op als er iets heftigs gebeurt. Op scholen met losse eilandjes gebeurt dat een stuk minder vanzelf.
Twintig leerkrachten, nog overdonderd door een incident de week ervoor. Ze wierpen zich vol overtuiging in de oefeningen, precies door die noodzaak. Dat leverde hilarische momenten op, zeker bij henzelf. De betrokkenheid van het team maakte het veilig genoeg om dat te laten gebeuren. Midden in iets zwaars werd er ook gelachen.
En toch hoop ik dat hij onze naam nooit hoeft te laten vallen.
