Het ging te vaak mis. Daarom belde de school.
We reden er vorige week naartoe. Basisschool in Dordrecht. Een team dat al jaren doet wat het kan, en bij de ouders steeds vaker met lege handen staat.
We oefenden situaties die het team kent. Een vader die zijn stem verheft bij de deur. Een moeder die niet weggaat. Iemand die dichterbij komt dan comfortabel is. Geen uitzonderingen, een gewone dinsdag.
Het team deed het goed. Beter dan ze zelf dachten.
Daarna kwam het stuk waar de school speciaal om had gevraagd: nazorg. Wat doet zo’n moment met je als je naar huis rijdt? Hoe voorkom je dat wat er op het schoolplein gebeurde, ’s avonds nog in je lijf zit? En hoe zorg je als team voor elkaar?
We werkten met een paar concrete stappen, psychofysiek en niet ingewikkeld. Eerst individueel, daarna samen. We zagen mensen ontspannen die een uur eerder nog nerveus waren.
Eén leerkracht zei achteraf: “Ik wist niet dat ik dat zelf kon doen.”
