Ik was vierentwintig. Er was een vergadering gepland om te praten over hoe we met elkaar omgingen. Het weekend ervoor zat ik in Londen en kon aan niets anders denken. Ik schreef op wat er op dat moment speelde, de recente dingen, de dingen die nog steeds klopten. En nam het mee.
Toen ik binnenkwam zei een collega: “Oh kijk nou, Chantal heeft dingen opgeschreven.” Twee anderen lachten.
Mijn hart viel op de grond. Maar dit was precies waar het om ging.
Jaren later stond ik met Arno voor een schoolteam. Bij binnenkomst mochten mensen een kaartje pakken dat paste bij hoe zij reageren als het spannend wordt. Arno en ik deelden iets over onszelf. En toen mochten zij, niet moesten, zeggen waarom ze dat kaartje hadden gepakt.
Binnen tien minuten deelden collega’s verhalen die ze nooit eerder hadden uitgesproken. Geen drama. Maar kwetsbaar. Iemand vertelde over een opmerking van een cliënt die iets persoonlijks raakte, iets wat je niet meer loslaat als je naar huis rijdt. Iemand anders over een fysieke aanval op straat, tien jaar geleden, die hem vandaag de dag nog steeds alert maakt.
Dit team kende elkaar al jaren. Maar dit wisten ze niet van elkaar.
Dat moment hadden wij niet gemaakt. Wij hadden er alleen ruimte voor gelaten.
Herken je dit bij jullie team? Vertel ons wat er speelt.