De antwoorden lagen naast elkaar op tafel. Vier MT-leden van een uitzendbureau, al jaren samen. Vooraf had ieder een paar vragen beantwoord, los van de anderen.
Ze hadden hetzelfde opgeschreven. In andere woorden, maar hetzelfde. Alle vier voelden ze zich platgewalst door het team dat ze samen moesten leiden. Alle vier hadden ze dat voor zich gehouden.
Ze wisten niet wat ze zagen.
Ze hadden het zo druk dat er bijna geen tijd overbleef om met elkaar iets te bespreken. Ieder pakte op wat er lag, ook wat ze eigenlijk hadden moeten delegeren. Deze dag kwam als geroepen.
Voor ons was het doel vooraf al duidelijk. Voor hen veranderde er iets toen het op tafel lag. Ze deden het niet meer alleen voor zichzelf, maar ook voor elkaar.
Aan het eind van de middag stonden we buiten, voor een paar oefeningen die je nu terugziet in de Warrior Dag. Januari, koud, de zon op het water. Een oefening waarbij iemand recht op je afloopt. Net op het moment dat diegene je persoonlijke ruimte binnenkomt, stapt een collega naast je. Schouder aan schouder. Zonder iets te zeggen.
Achteraf was dat wat ze het best onthielden. Niet de gesprekken. Dit.
Het voelde als een vakantiedag, zeiden ze.
