Ze stond aan de balie met een taart. Zelfgebakken, begreep de directrice. En de moeder bleef maar herhalen dat ze een taart had gebakken. De directrice zei nee. De moeder wees naar de taart. De directrice zei nee. De moeder wees weer naar de taart.
Natuurlijk ging het niet om de taart. Ze wilde iets gedaan krijgen, en de taart moest daarbij helpen.
En andere ouders kijken mee. Werkt het bij haar, dan probeert de volgende het ook. Iets harder, of met het kind ernaast in de gang.
Er is geen protocol voor een moeder met een taart.
Zo verschuift wat normaal is op een school, in kleine momenten waarop niemand nee zei. Of waarop nee zeggen zoveel energie kostte, dat meebewegen de volgende keer makkelijker leek.
We horen dit vaak tijdens een training, vooral op scholen in wijken waar de druk al hoog is. En de kinderen kijken mee hoe volwassenen met elkaar omgaan.
Als zoiets gebeurt, gaat de leerkracht praten. Ze legt de afspraak uit, ze noemt het beleid, en ze hoort zichzelf vriendelijker worden dan ze wil zijn. Pas in de auto naar huis weet ze wat ze had willen zeggen.
