Soms kun je alle antwoorden al in je hebben. Maar moet je de juiste kleuren draadjes nog met elkaar verbinden. Zodat het werkt.
Zo kan ik mijn eigen zoektocht het beste omschrijven. Nadat ik al jaren intensief aan de slag was geweest met een coach – aan wie ik veel te danken heb – begon daar mijn volhardende zoektocht naar de vertaling van het ‘hoe’. Hoe werken deze inzichten praktisch? In het bewust omgaan met jezelf, het daadwerkelijk kunnen accepteren hoe je reageert, ook in relatie tot anderen.
Aan kennis heb je pas veel als je het leert toepassen. Niet alleen omdat je zegt dat je dat gaat doen. Maar omdat je het beleeft in oefeningen. Herhaalt. Steeds bewuster wordt. Anders gaat kijken, en dan anders leert doen. Waarna het nog steeds bewuste aandacht nodig heeft. Je weet dan ook ‘hoe’.
Wat het voor mij persoonlijk heeft opgeleverd? Ik merkte meer dan ooit hoe belangrijk ik ‘controle’ vond. En wat een perfectionist ik ben. Dat kritiek van anderen me regelmatig dieper raakte dan zou moeten, een oude overtuiging raakte dan een gevoelige plek. Met mijn vastgeroeste patronen kon ik daar iets voor in de plaats doen. Maar dat bracht me niet verder.
Ik heb geleerd veel meer in overgave te zijn. Kritiek trekt niet meer alles uit me. Ik vind de rust in mezelf makkelijker terug. Accepteer dat een acht ook meer dan voldoende is. Kan genieten van een dag vrij. Door dit leerproces heb ik die vastgeroeste patronen doorbroken.
En toen belandde ik in een stevige MS-storm, en mocht ik op andere manieren opnieuw ontdekken wat vrijheid en overgave betekenen.
Herinnert niets me dan nooit meer aan dat vastgeroeste? Natuurlijk wel. Maar het valt me ook steeds op hoe anders ik er nu mee omga. Zoveel relaxter.
De draadjes zijn verbonden. Wat er ook komt, ik kan ermee dealen. Dit hoor ik ook terug van mensen die ik heb begeleid. Wat me heel trots maakt.