Het lijkt wel een leven geleden, dat ik een boek schreef. Over de groei van een kwetsbaar meisje naar een vrouw met zelfvertrouwen. Over hoe ik mijn huwelijk, huis en baan verliet om een gelukkiger leven te veroveren. Het was de afsluiting van mijn twintigers.
Het was een heel persoonlijk, autobiografisch boek. Waarin ik de lezer meenam in de moed verzamelen om knopen door te hakken en moeilijke boodschappen te brengen. Mijn man, mijn allerbeste vriend, te vertellen dat ik niet meer met hem getrouwd wilde zijn. Mijn waarheid te spreken op mijn werk, tegen mijn vriendin. Tegen die bekende, op wie ik mijn verliefdheid jarenlang had ontkend.
Het boek kwam niet alleen door mij tot stand. Mijn uitgever hielp enorm mee in het hele proces. En scriptdokter Harminke Medendorp nam me bij de hand en vroeg om de verhalen achter de verhalen. Waar zat de werkelijke pijn? En hoe brachten we dat op papier? Ik schreef het boek terwijl Boris in mijn buik zat. Hij was erbij. Ik droeg het boek aan hem op.
En toen kwamen de beoordelingen.
Ik heb het boek zelf vier jaar niet durven lezen. Misschien dat één beoordeling in het bijzonder daar grotendeels aan bijdroeg. Ze was zelf auteur, we waren al jaren verbonden. Ik had haar mijn boek gestuurd en zij had ingestemd deze te lezen en een recensie te schrijven.
Op de dag dat het boek in de winkels lag belde ze me op. Ze kreeg het bijna niet over haar lippen, maar had uiteindelijk toch woorden genoeg. Het leek wel een eeuwigheid, haar manier om mij te vertellen dat ze hier echt niets mee kon. Met pijnlijke stiltes. Het voelde alsof iemand in mijn hart kneep. Ik betrok het volledig op mezelf en begreep haar gelijk volkomen. Al mijn bedachte doemscenario’s over het boek vielen samen. “Zie je wel,” dacht ik, “het boek is niet significant genoeg.”
Ik liet me er niet volledig door uit het veld slaan. Ik ging stug door op de promotietour. Al gauw vulden mijn inbox en bol.com met juist heel mooie recensies. Meer en hoger dan in mijn stoutste dromen. Maar ik kon ze lang niet altijd plaatsen. Of echt binnen laten komen.
In de jaren die erop volgden ontving ik dertig soortgelijke berichten, van dertig verschillende mensen. Dat ze door het lezen van dit boek ook de moed hadden verzameld om te breken met een relatie die niet klopte. Het was niet het doel van het boek. Maar het gebeurde.
Ik besefte me pas veel later dat de ‘afwijzende auteur’ in kwestie boeken in een heel ander genre schreef. Onze missie en interesses verschillen als dag en nacht. Maar het is werkelijk nooit over háár gegaan. Het afwijzende gevoel ervoer ikzelf en had ik veroorzaakt in mijn hoofd. Iedereen had dat kunnen triggeren.
Twee jaar terug las ik mijn boek. Dan toch. Objectiever gelijk. Herbeleefde iedere minuut van alle momenten die ik erin heb gestopt. Zo was het. Het staat er goed.
Het boek was niet voor iedereen, maar wel significant voor de mensen voor wie het geschreven was.