Met twaalf vrouwen stond ik op de mat. Ze kwamen voor Zelfverdediging, een training die twaalf weken zou duren. Bij zelfverdediging komt veel meer kijken dan het afweren of ontwijken van aanvallen. We oefenden met houding, adem en stem. We oefenden om met ferme pas langs een vervelend persoon te lopen. Hoe blijf je rustig? Hoe werk je aan je zelfvertrouwen?
We sloten steeds al staand af in een grote kring. De les maakte altijd veel los. Verhalen en vragen. Waar ik graag even op doorging. En waar ik veel van leerde. Want hoewel de vrouwen zich hadden aangemeld voor ‘fysieke zelfverdediging’, wilden zij stuk voor stuk leren hoe ze sterker ‘nee’ konden zeggen. Ook in werksituaties. En thuis wilden zij zichzelf eens op de eerste plaats leren zetten. Ze wilden leren hoe ze hun emoties konden reguleren.
Uiteindelijk plakte ik nog een aantal weken vast aan deze training. Het werd de start van Doyo in haar bestaande vorm, waar het draait om werkelijk jezelf te kunnen zijn, zonder dat je eerst iets hoeft te presteren. Op een plek waar je je veilig voelt om alles te zeggen en te vragen.
Het Doyo-team veranderde mee. Arno was er vanaf de start bij. Michiel en Caspar kwamen in 2021. Erik in 2022. Piet in 2025. Vijf van de zes trainers hebben een bushido-achtergrond. Dat maakt iemand niet automatisch geschikt. Hen wel.
Geen van hen draait blind een programma af. Ze horen door de woorden heen. En weten heel goed mee te bewegen met wat er nodig is. Daar is veel ervaring en oprechte betrokkenheid voor nodig.
Zo is Doyo doorgegroeid. Zo werkt het nog steeds.