Caspar had geen koffie gepakt bij binnenkomst. Ik stond op en maakte die voor hem. Dat was ongeveer mijn grootste bijdrage aan die middag.
Vier trainers zaten aan tafel. Michiel had vooraf zijn verhaal gedeeld: de nieuwe opdracht en zijn idee voor het geheel. Ze kwamen niet om te vergaderen. Ze kwamen om er iets van te maken.
Ik geloof niet zo in brainstorms. Ik werk liever in stilte, ideeën uitwerken tot ze kloppen. Maar dit was iets anders. Dit was een team dat elkaar kent, dat weet hoe de ander denkt, dat niet hoeft uit te leggen wat het bedoelt. De invulling ontvouwde zich gewoon aan tafel.
Ik zei een paar keer iets. Het was niet nodig.
Erik zei achteraf: “We gingen zitten met een idee, en we staan weer op met een uitgewerkte training.” Precies zo voelde het. Niet als resultaat van een vergadering, maar als iets wat er al in zat en er gewoon uit moest komen.
Wat me het meest raakte: hoe eerlijk iedereen was. Geen te snelle instemming. Als iets niet klopte, werd het gezegd. Dat is ook nodig: zij moeten het doen. Ze moeten achter de invulling staan. Dat kunnen ze alleen als ze er echt in geloofd hebben vanaf het begin.
Na die middag werkte iedereen een eigen stuk verder uit. Michiel hield het overzicht.