Het was een hele stap. Om op mijn vierentwintigste voor een groep mensen te gaan staan en hen iets te leren. Toen nog in mijn karateschool. Ik had de jaren ervoor al wat ervaring opgedaan met lesgeven.
Het is niet iets wat je van het ene op het andere moment doet, zonder een beetje te beven.
Opnieuw mocht ik een beetje beven toen ik tien jaar later programma’s die ik zelf had ontwikkeld ging begeleiden vanuit Doyo. Iets meer zelfs. Bij karate doe je als Sensei alles voor. Bij Doyo moest ik meer van mezelf laten zien. Anderen merkten er nooit iets van, hoorde ik achteraf. Kalm van buiten, maar soms diepe afgronden van binnen.
Dat ‘levelde’ gelukkig vanzelf met de jaren en de ervaring. Met een gezonde dosis spanning die bleef, omdat ik erom gaf, wat ik deed en voor wie.
En toen moest ik het abrupt overdragen. Toen ik een dag voor de start van een programma ineens niet kon lopen en praten. Het was het begin van heftige MS-aanvallen, waar ik nu, na jaren, stap voor stap weer verder ben.
Gelukkig kon ik dat ook overdragen. Doyo was nooit alleen ik. En Michiel gaf er ook om. Ik wist het. Al vanaf dat hij in 2020 bij mij in het programma aanschoof als deelnemer. En weet je wat ik na al die jaren heel trots kan zeggen? Hij doet het beter dan ik ooit deed.
Ik zat eens een taartje te eten, buiten verscholen op het terras. En toen liep Michiel voorbij, met drie mensen, zonder te weten dat ik daar zat. Van de dojo, naar het water. Ik wilde al naar binnen gaan om ze hun privacy te geven. Maar ik kon het toch niet laten, om even te luisteren naar zijn uitleg. Het was heel duidelijk. Ik merkte dat ik er iets aan toe wilde voegen. Wat hij daarna zei, was belangrijker dan wat ik had willen zeggen.
Het toverde een grote glimlach op mijn gezicht. Zachtjes sloop ik weer naar binnen. En gaf hem ook de credits aan het einde van de dag natuurlijk. Die vergeet ik nooit.
In januari begeleidt hij de editie voor directeuren. Als er twee of drie directeuren zijn, schuif ik zelf ook aan. Als deelnemer. En om van Michiel te leren.
