Arno is verrast als hij me ziet binnenlopen. Maar zonder een seconde te twijfelen gebaart hij me naar een stoel waar ik mag plaatsnemen. Naast de andere Sensei’s. Op het karate-examen van mijn zoon Boris. Het eerste examen waar ik bij ben.
Bij geen enkele training van Boris ben ik meegeweest. En nu doet hij examen met zijn oranje band om, voor alweer de volgende. Alsof ik in een timelapse een hele grote sprong maak.
Ik was hier jaren Sensei. Bij examens zat ik op deze stoel om kleine en grote mensen te beoordelen. Objectief, maar trots.
Maar nu ben ik helemaal niet objectief. Nu ben ik alleen maar trots op dit kind van mij, met een inzet zo groot, kiai’s zo luid en stoten zo stevig, dat ik vol ontzag zit te kijken.
Zijn ogen ontmoeten de mijne.
Natuurlijk vul ik geen beoordelingsformulier in. Dat is helemaal mijn plaats niet. Niet meer. En zeker niet nu.
Extra statig zit hij in zazen te wachten op het volgende onderdeel. In diepe concentratie.
Doris begroet me enthousiast. Net voor de uitslag van het examen heb ik met Vincent een onderonsje, een kort gesprekje. Alsof ik ze gisteren nog gezien had.
Boris is geslaagd.
Dit stuk verscheen eerst in mijn mail.
