14 maanden is een lange tijd. Voor mijn kind is 14 maanden on-ein-dig. Wat eerst maar voor even leek, voelt voor hem zo permanent. En dat is het niet. Dat is het niet.
Eén dag voor die 14 maanden geleden was ik elke dag in beweging. Sindsdien niet. De reden? MS heet het in mijn geval. Heviger, aanhoudender, pijnlijker dan ooit.
Vandaag vulde ik een nieuwe ‘meting’ in. Er lijkt weinig veranderd ten opzichte van begin dit jaar. Maar dat is optisch bedrog. Ja, mijn herstel is zwaar gestagneerd. Toch ben ik niet met alles terug bij af.
En eindelijk voel ik me weer klimmen. Sinds dagen. Ga ik het redden voor kerstmis? De top van de berg waarschijnlijk niet.
Maar zeg nooit, nooit.
En met kerstmis gebeuren er wonderen. In ieder geval in mijn verbeelding. Verbeeldingskracht is wat me hier doorheen heeft gebracht. En liefde. En mijn niet aflatende standvastigheid om mensen weerbaar te maken.
Zelfs nu. Juist nu.
Maak vandaag een fijne wandeling in het oktober-zonnetje, en denk een moment aan mij, als je wilt.
Volgend jaar loop ik met je mee.