Al zolang ik Erik ken, zegt hij het: een huis met een dojo in de achtertuin. Niet als droom, maar als voornemen. Dus toen we dit huis kochten, wisten we al wat er nog moest komen.
Maar kopen, verhuizen en klussen doe je niet 1-2-3. En een dojo bouwen al helemaal niet — zeker niet als je het zo nauwkeurig uitdenkt als Erik, en het dan ook helemaal zelf wil bouwen. Eerst de hele tuin eruit. De grond omgeploegd. Een skelet van eikenhout gelegd, plank voor plank, paal voor paal. De constructie voor het hijsen van het doek. En dan het doek zelf. Het grind. Het paadje. De planten, zodat het er fris ruikt en de muggen wegblijven.
Hij deed het door de seizoenen heen, met Arno, Roel en Amar. In de herfst lag de tuin leeg. In de winter viel er sneeuw op het skelet. Einde voorjaar was het af.
Ik gaf hem een Japans houten bankje. Het staat er nu midden op.
’s Ochtends mediteer ik er. Erik traint er karate en geeft er privéles. Voor Doyo komen we er voor het programma en voor bewust kleine teamtrainingen. Als je er staat met je gezicht naar het paadje, zie je door een groene tunnel van blauwe regen het verlengde van de tuin en het water daarachter. Je hoort de vogels. Je ruikt de citroenella. Het is heel sereen.
Daarvoor was het een prachtige plek. Nu is het ons thuis.