Ze kwamen met vier. MT-leden van hetzelfde bedrijf, al jaren samen. Vooraf stuurden we ze elk dezelfde vragen. Individueel, zonder overleg.
Toen we de antwoorden naast elkaar legden, stonden we even stil. Ze hadden in andere woorden precies hetzelfde opgeschreven. Alle vier voelden ze zich platgewalst door het team dat ze met z’n vieren moesten leiden. Alle vier hadden ze dat voor zich gehouden. Te druk, te voorzichtig, te gewend aan overleven in de waan van de dag.
Ze wisten niet wat ze zagen toen het op tafel lag.
Dat is wat een goede voorbereiding doet: het haalt boven water wat al bestaat, maar nog geen plek heeft gekregen. Later die dag waren we buiten. Januari, koud, aan het water. We deden een oefening waarbij iemand recht op je afloopt. Jij staat. Adem laag, oogcontact. En net op het moment dat diegene je persoonlijke ruimte binnenkomt, stapt een collega naast je. Zonder woorden. Schouder aan schouder, allebei met het gezicht naar voren.
Dat was genoeg. Meer hoefde er niet te gebeuren. Achteraf bleek dit het deel te zijn dat het meest was bijgebleven. Niet de gesprekken, niet de inzichten op papier. Dit.
Zo werkt het bij ons. We beginnen met luisteren, echt luisteren, voordat iemand in de ruimte staat. En we eindigen buiten, waar het lichaam vertelt wat woorden vaak overslaan.
Niet elke teamdag is hetzelfde. Maar dit soort momenten keren terug.