Als je net start met het trainen van karate kan het sparren nog onwennig voelen. Je leert een verdedigingshouding aan te nemen. Je Sensei helpt je daarbij. Je verdedigt je zo goed als je kunt, komt voorzichtig met een tegenaanval. Iets later kun je beter ontwijken en probeer je combinaties uit.
Maar je zult een hele tijd denken: “Ik weet niet wat ik sta te doen.”
Je blijft iedere week opdagen, en het sparren gaat je steeds beter af. Je weet je staande te houden. En het lukt je zelfs iemand te raken in de buik. Weer later lukt dat je nog gecontroleerd ook. Met snelheid. Experimenterend met combinaties in technieken. De adrenaline giert door je lijf als je hoge trap goed uit de verf komt. Als je snel genoeg bent, creatief genoeg bent. En op momenten veeg je het zweet van je voorhoofd en voel je de blauwe plekken op je arm. Leren knokken is leren knokken.
Met je hart al bonkend in je keel. Na iedere partij raap je jezelf bij elkaar.
Het sparren evolueert met de tijd. Door gewoon te blijven trainen. Al die facetten van karate te doorlopen. Er elke keer weer zijn. Je hebt de verandering vaak niet eens door. Tot het moment dat je terugkijkt. Zoals ik nu doe.
Ik reageer op mijn partner en mijn partner op mij. Maar ik ben niet bezig hem te verslaan. Ik ben niet bezig hem hard te raken. We trainen samen. In een doorgaande stroom van technieken bewegen we om elkaar heen. Instinctief en bijna ritmisch weer ik de zijne af en daarop volgt er altijd een initiatief van mijn kant. Ik gebruik mijn hele lichaam, ik maak me groter of kleiner, beweeg om mijn partner heen, naar hem toe van opzij.
Het gaat automatisch. Vanuit ontspanning én vanuit een flow.
En terwijl ik in die flow zit, is er geen moment dat ik aan iets anders denk dan precies aan dat waar ik mee bezig ben. Als mijn aandacht zou verzwakken krijg ik direct een tik die me bij de les houdt. Tot in mijn diepste vezel ben ik alert, ben ik aanwezig. Zit ik in het moment. Ervaar ik mezelf, in mijn lichaam. En zie ik die ander, ook in diepe concentratie. Het is wonderlijk hoe mijn lichaam vanzelf beweegt en reageert. De bewegingen gaan sneller dan gedachten over die bewegingen kunnen vormen.
Mensen met minder ervaring zijn weleens letterlijk aan het worstelen met zichzelf. Nog te veel in hun hoofd, hebben nog net niet genoeg getraind en kunnen zich dan ook nog niet compleet aan het sparren overgeven. Dat is logisch. Het vergt ervaring en vervolgens daarop leren vertrouwen. De enige manier vooruit is stapjes blijven maken, blijven trainen. De draad weer oppakken na een vakantie.
Met die ervaring komt ook het meer en meer loskomen van het ego. Niet meer bang zijn om foutjes te maken. Als ik iets incasseer, dan ontvang ik met een lach. Dat was goed van de ander gezien. Doorgaand in die flow. En onderdeel daarvan is dat mijn partner ook op een bepaald niveau knokt, zorgt voor uitdaging. We geven elkaar inzichten in blinde vlekken. En we ervaren daarin de kans een treffende techniek te maken, de kans het sparren te verbeteren.
De kans mijn karate – mezelf – te blijven ontwikkelen.