Hij bleef iets achter. Niet ver, maar genoeg om het op te merken. De rest liep door. Niemand had het erover. Maar één iemand draaide zich om.
Dat is het moment waar wij het over hebben als we zeggen: je kunt niet tegelijk bewegen én een rol vasthouden. Dat lukt gewoon niet. En op het moment dat die rol loskomt, zie je wie iemand echt is.
We deden het jarenlang met karatescholen. Midwinter, midzomer, maakt niet uit. Met z’n allen over de heuvels van de Grevelingen, langs het water. Welke kleur band je ook hebt, welke rang ook — je lichaam beslist. Niet jij.
Dat is precies wat er ook gebeurt in een managementteam of directieteam dat een dag bij ons doorbrengt. In onze buiten-dojo — eikenhout, grind, het water achter de tuin — is er geen vergaderruimte om in terug te vallen. Geen agenda om je aan vast te houden. Niet omdat we dat zo hebben ontworpen. Maar omdat buiten zijn, bewegen, en iets wat een beetje ongemakkelijk is, nu eenmaal geen ruimte laat voor de gebruikelijke laag. De directeur die in vergaderingen altijd het woord neemt, wordt buiten gewoon stiller. Wie er naast je gaat lopen als het zwaar wordt, verrast je.
Na de oefeningen buiten komt de lunch. Handen om een kop soep of warme thee. Wangen die nog nagloeien. En gesprekken die een andere klank hebben dan op kantoor. Helderder, directer, zonder de laag die er normaal overheen zit.
Dat is de Warrior Dag. Een teamdag voor directeuren en MT’s van vier tot zes mensen. Niet voor teams die in de problemen zitten. Voor teams die al goed functioneren, maar waarbij iets ongezegd blijft.