Hij bleef iets achter. Niet ver, maar genoeg om het op te merken. De rest liep door. Niemand had het erover. Maar één iemand draaide zich om.
We deden het jarenlang met karatescholen. Midwinter, midzomer, maakt niet uit. Met z’n allen over de heuvels van de Grevelingen, langs het water. Welke kleur band je ook hebt, welke rang ook, je benen weten daar niets vanaf.
Dat is precies wat er ook gebeurt in een managementteam of directieteam dat een dag bij ons doorbrengt. In onze buiten-dojo, tussen eikenhout, grind en het water achter de tuin, is er geen vergaderruimte om in terug te vallen. Geen agenda om je aan vast te houden. Buiten zijn, bewegen, iets wat een beetje ongemakkelijk is: dat laat nu eenmaal geen ruimte voor de gebruikelijke laag. De directeur die in vergaderingen altijd het woord neemt, wordt buiten gewoon stiller. Wie er naast je gaat lopen als het zwaar wordt, verrast je.
Na de oefeningen buiten komt de lunch. Handen om een kop soep of warme thee. Wangen die nog nagloeien. En gesprekken die een andere klank hebben dan op kantoor. Helderder, directer. Je zegt gewoon wat je bedoelt.
Dat is de Warrior Dag. Voor teams die al goed functioneren, maar waarbij iets ongezegd blijft.