Dromerig dansend

Over mijn schouders heen hoor ik mijn achtjarige zoon zachtjes chocola maken van de twee woorden die ik heb opgeschreven in mijn notitieboek. Het stormt buiten, kaarsjes branden. Ik voel zoveel vraagtekens, dus ik leg mijn pen neer. Haal hem dichterbij, met mijn arm om zijn middel.

“Kwuuu…”
“Quote. Dat betekent uitspraak. Iets dat iemand ooit eens heeft gezegd.”
“Goet…”
“Goethe. Dat was een Duitse wetenschapper en filosoof, iemand die echt hèle slimme dingen zei.”

“Lang geleden las ik iets van hem, dat ging zo: je wensen zijn voorgevoelens van datgene wat daadwerkelijk binnen je vermogen ligt te bereiken…”

(Aan zijn oogjes zie ik dat hij het probeert te begrijpen.)

“Dat betekent dat als je later iets met heel je hart wilt doen, dat het je waarschijnlijk gaat lukken als je doorzet. Dat het iets is wat je ook echt zou kunnen, anders had je de wens in de eerste plaats niet gehad.”

“Oooh, dus ik kan echt mijn eigen universum gaan bouwen?” (Daar hebben we het eerder al eens over gehad, als antwoord op een vraag uit een vriendenboekje, wat is je grootste wens?)

“Jazeker, als dat een echte wens van je is. Ook al weet je nu nog niet hoe, of in welke vorm.” (Een boek schrijven is in principe een eigen wereld construeren, een game ontwerpen ook. Dat mag hij zelf helemaal bedenken – of tot hem laten komen – als de tijd rijp is.)

Dromerig danst hij bij me weg. Mijn hart lacht.

Deze woorden gaven me destijds, wel dertien jaar geleden, zóveel inspiratie te ondernemen, om Doyo Trainingen te starten. Nog niet wetende hoe het er allemaal uit zou zien, al had ik nog zoveel concrete ideeën. Ik wist niet hoe het zou ontvouwen. Zoals ik nu ook niet weet wat er nog meer uit gaat ontstaan.

Je moet ergens durven starten. Misschien juist wel dromerig dansend.