fbpx
 

Hulp ingeschakeld

Hulp ingeschakeld

Als mens heb ik in de loop der jaren vaak genoeg hulp ingeschakeld. En dat was, zeker in het begin, niet altijd even gemakkelijk. Zo bevond ik me bijna twaalf jaar geleden ineens in groepstherapie. Al op mijn vierentwintigste zat ik vast. Aan een pittige hypotheek, in een baan waar ik het nut niet van inzag, in een huwelijk met mijn beste vriend.

Dat is vrij jong voor een existentiële crisis. Ik kampte met depressieve gedachten. Voelde me zwaar overwerkt. Leefde al een jaar op maar een paar uur slaap per nacht. En zag in mijn donkerste uren ook het nut van het leven niet meer zo in. 

Ik trok aan de bel

Ik trok aan de bel. De bijna gepensioneerde alles-kapot-relativerende huisarts vond het toch wel somber gesteld met me en verwees me naar een psycholoog. De psycholoog zette me op de praatstoel, schreef wat op en kwam aan het einde van de tweede sessie tot een merkwaardige conclusie. Zonder nog enig handvat of inzicht gedeeld te hebben: ik zou het beste gebaat zijn bij groepstherapie. 

Met frisse tegenzin bevond ik me een week later in een groep. Voor mijn gevoel met wel zestien man. Maar het hadden er ook dertien kunnen zijn. Om de beurt kregen we het woord. Alles zat door elkaar, van soort mens, leeftijd tot soort vraagstukken. Een vrouw vertelde huilend hoe ze vijftien uur per dag voor de televisie zat. Aan het einde van de praat-ronde zat het erop. Dat was het. We hadden ‘goed gewerkt’ met z’n allen. Iedereen hier had hulp ingeschakeld. Ik vroeg me af of iemand er ook maar iets aan had. 

Dit was een landelijk opererend psychische instelling. Waarvan ik meer had verwacht. Dat zegt dus ook niet alles. Ik ben nog een tweede keer naar de groepssessie geweest. Maar ik wist: dit werkt niet voor mij. Zeker niet in de toestand waarin ik me bevond. 

Trillend op de bank

In datzelfde jaar viel ik in een burn-out. Ik verloor bijna al mijn haar. Een bedrijfsarts forceerde me na zes weken thuis zijn, waarin ik trillend op de bank zat, weer te gaan werken. Op het werk kon ik op weinig hulp rekenen. Achteraf was dat maar goed ook, zoals dat vaker gaat in het leven. En “ik had dit, en ik had dat…”. Maar ik had er vooral helemaal niets te zoeken. Ik nam ontslag. Wat me sterkte. 

In de jaren die erop volgden kwam ik erboven op. Door de besluiten die ik zelf nam. En ik het leven zo al anders kon ervaren. Dankzij ook de onvoorwaardelijke steun en toeverlaat van enkele speciale mensen in mijn leven. In het bijzonder die beste vriend, van wie ik scheidde, maar die nog steeds mijn beste vriend bleef. (Daarover schreef ik een boek.) 

Opnieuw hulp ingeschakeld

In het jaar waarin ik zwanger was, op mijn 29e, trotseerde ik op z’n zachtst gezegd een flink aantal tegenslagen. Opnieuw had ik de hulp ingeschakeld van een psycholoog. Ergens anders. Ditmaal onderging ik een traject van vijf sessies. Ze huilde met me mee. Weer bleek het de bedoeling te zijn dat ik alleen maar mijn verhaal moest doen. Als slotsom, in de laatste sessie, gaf ze me de opdracht een brief te schrijven. Dat deed ik. Maar opnieuw voelde ik me totaal niet geholpen.

Dit is dus puur gebaseerd op mijn eigen ervaringen. Ongetwijfeld zijn er psychologen met een andere aanpak. Ik had klaarblijkelijk nog niet gevonden wat ik nodig had. En ik kon daar niet de enige in zijn. Waarbij ik wil benadrukken dat mensen met psychische stoornissen of depressieve klachten zich in eerste instantie zeker het beste kunnen melden bij huisarts en/of psychische hulp. Waarbij ik er ook van overtuigd ben dat mensen met ernstige trauma’s enorm gebaat zijn bij traumaverwerking zoals EDMR therapie. 

De dure grap die alles waard bleek

Pas twee jaar later, maanden na de diagnose van MS, trof ik wat ik nodig had. Een goede vriendin verwees me naar een coach, die mij in mijn kern raakte. Zij zag precies waar ik mee te dealen had, en zij kon mij helpen met de juiste inzichten. Steeds opnieuw. Ze was streng en bleef me corrigeren. Het bracht me ongelofelijk veel lucht en ruimte. Anders te kunnen kijken, anders te reageren. 

Twee jaar lang heeft ze me intensief individueel begeleid. Dit was een dure grap. Maar zo nodig. En alles waard. Daarna bleef ik mezelf verder ontwikkelen. Obsessief, zoals ik ben, zoekende naar de vertaling van het ‘hoe’. Hoe werken deze inzichten ook praktisch voor mij? Alleen met inzichten ben je er nog niet namelijk. Pas als kennis hand in hand gaat met actie, en uiteindelijk werkelijke doorleving – door in de praktijk te oefenen – bereik je betekenisvolle veranderingen. 

Het echt voelen, het echt beleven. Met alle emoties die daarbij horen. Met je hele lichaam. Er hoort een programma te zijn dat je uit je comfortzone trekt. In je kern raakt. Tot in het diepste van je ziel. En je dan ook verder brengt.  

Van inzicht naar ernaar leven

Maar, welke acties dan? Wat werkt precies voor jou? Ik had allang gemerkt dat eenheidsworst-therapie echt geen zoden aan de dijk zet. Daarom heb ik dát programma ontwikkeld, met één heel bijzondere groep mensen in gedachten. Waarbij leeftijd lang niet de belangrijkste factor is – al heb ik wel gemerkt dat ikzelf vaak nog de jongste ben. Bedoeld voor mensen die al ergens doorheen zijn gegaan. Voor mensen die echt zo toe zijn aan die verdieping. En dat volledig aan willen gaan. 

Ik heb gemerkt dat de groepsdynamiek dan juist wel goed werkt. Natuurlijk is iedereen nog steeds anders – gelukkig. Maar je spreekt dezelfde taal. En een groepsgrootte van maximaal zes deelnemers is ook behoorlijk fijn. Je leert elkaar(’s situatie) snel kennen. Waardoor je ook echt de ontwikkelingen bij elkaar ziet en van elkaar leert. Je gaat de reis niet alleen aan.

Het is een programma met een kop en een staart. In een overzichtelijke periode: drie maanden. Zes cursusdagen en naar wens individuele coachingssessies. Om stapsgewijs dichter tot je eigen kern te komen. En gelijktijdig je perspectief te verbreden en je bewustzijn te verruimen. Wat zorgt voor opluchting. Het is inspirerend, maar vooral ook pragmatisch. Met concrete handvatten. Zodat je er echt zelf mee aan de slag kunt. En het daadwerkelijk zorgt voor veranderingen. Waarom zou je er anders aan beginnen?

P.S. Deze foto is genomen eind 2011, toen ik de burn-out alweer wat te boven was. Nog met mijn toenmalige partner, weg van die baan. In New York city. Er was al licht.

hulp ingeschakeld

Chantal Straver
chantalstraver@gmail.com

Oprichter Doyo Trainingen. Trainer. En auteur van 'Toen ik eindelijk durfde'.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.

Call Now Button