Er zijn dagen dat het voelt alsof ik een strijd voer die niemand ziet.
Mijn lichaam, mijn systeem, lijkt soms op het leger van Braveheart: klein, gehavend, maar onbuigzaam in wat het beschermt. Vrijheid. Waardigheid. Mijn eigen plek.
En ik? Ik ben tegelijk strateeg en krijger. Ik sta op die heuvel. Niet met zwaarden, maar met standvastigheid, adem en een plan. Niet om terug te keren naar hoe het ooit was, maar om te versterken in wie ik nu ben.
Elke ochtend begin ik opnieuw. Vlak voor het haarwassen. Vlak voor een gesprek. Ik adem de moed in. En ik adem het lijden uit, stukje bij beetje. Een kleine adempauze waarin ik de moed voel. En de last.
En toch weer kies om te staan.
Het is niet de strijd die het zwaar maakt. Het is de kunst om te blijven leven, vanuit jezelf, ook terwijl het stormt vanbinnen.
En gek genoeg ontstaat er juist iets krachtigs wanneer je niet langer probeert te herstellen naar een vroegere versie van jezelf. Wanneer je stopt met vechten tegen het verleden en begint te luisteren naar welke stap je nu kunt maken. Dat is versterken.