Wat als je weet dat je nooit meer een tomaatje kunt eten, als je weet dat het de laatste is… hoe lekker zou die dan nu smaken? Wat als je weet dat je nooit meer de crispy Indian Summer lucht mag ruiken, de bladeren van de herfst in het bos? Geniet je dan extra van je wandeling? Wat als je weet dat je nooit meer een geliefde kunt omhelzen… hoe innig maak je deze dan?
Mag het dan pas iets bewuster? Neem je er dan de tijd en aandacht voor? Als je weet dat het de laatste is? Het ding is: we weten bijna nooit wanneer iets ons laatste is, tot het zover is.
Loop vanmorgen eens even naar buiten, kijk naar de bomen. Al is het een minuutje. Stilte. De blaadjes zijn met wat extra windvlagen in korte tijd helemaal verdwenen. Als je vanavond je bord ziet, ga er eens voor zitten. Zie, ruik. Proef. En voel hoe het eten naar je maag zakt. Een wonderlijk proces hoe het even deel van je is.
Kijk in de ogen van je dierbaren als je ze ziet. Omhels als ze dat toelaten. Vertel ze altijd wat je ze wilt vertellen. Wat je wilt dat ze moeten weten.
Hetzelfde geldt voor jezelf. Zie jezelf voor wie je bent. Met alles wat daarbij hoort. Niet pas later. Nu al. Want ook dat is eindig. Niet jij als mens, maar dit moment, deze versie van jou, dit seizoen, dit ritme.
Misschien voelt dit als iets kleins. Maar het zijn juist de kleine dingen die je weefsel vormen. De manier waarop je eet, kijkt, ruikt, wandelt, omhelst. Ze maken je mens. Ze maken je stevig en gevoelig tegelijk. Ze maken je aanwezig.
En dat is het geheim dat we in de stilte meteen herkennen: schoonheid is overal. In dit moment. Maar alleen zichtbaar als je vertraagt. Niet om vast te houden. Maar om iets te eren dat je niet kunt bezitten, alleen beleven.
Dus als je vandaag even buiten loopt, of iemand vasthoudt, of je bord voor je ziet staan… Denk dan niet aan de laatste keer. Maar leef alsof het de moeite waard is om dit moment niet over te slaan.
Want dat is het.
P.S.
Wil je verder lezen over leven vanuit je kracht? Dat kan hier.