Februari 2020. De eerste ochtend van het eerste programma. We hadden nog geen eigen plek, dus ik had gezocht naar het mooiste dat ik kon vinden met een bos in de buurt. Een bibliotheekkamer die helemaal van ons alleen kon zijn.
Er zat twee jaar fulltime werk in dat programma. Mijn benen waren even uitgeschakeld door MS, maar dit kon ik doen. En in 2020 kon ik weer bewegen.
Van binnen gierden de zenuwen door mijn lichaam. Esther Leijten-Kupers zat in die eerste groep. Jaren later kwam ze langs en zei ze het: daar merkte ik helemaal niks van.
Ik durfde de evaluaties van die eerste edities pas te lezen toen ik thuis was, alleen op mijn kamer, onder het dekbed. Met blosjes op mijn wangen. Ik had mijn ziel blootgelegd, en hier kwamen de woorden. Maar door de tranen heen las ik alleen maar woorden van eerbied en dank. Ik kon het niet geloven.
Daarna kwam een tweede groep. En toen een derde.
In die derde zat Michiel.
Wat me meteen opviel was zijn openheid, en de pure verwondering waarmee hij opnam wat hij leerde. Na de afronding vroeg ik of we contact konden houden. Ik was benieuwd wat hij nu ging doen.
Hij maakte eerst besluiten op eigen grond. Hij nam ontslag, startte zijn eigen bedrijf, en bloeide op. Uit zichzelf ging hij opleidingen volgen, om anderen goed te kunnen begeleiden.
Pas toen vroeg ik of hij openstond voor een rol bij Doyo.
En dat was zo. Hij ging er doordacht in, zoals Michiel dat doet.
Wat ik toen niet wist, is hoeveel dat later zou uitmaken. In 2023 kwamen de MS-aanvallen achter elkaar. Ik kon een tijd niet lopen en niet praten, en het programma ging uit mijn handen. In 2024 nam Michiel het over. Het ging moeiteloos. Hij kende het van binnenuit, en hij had er zelf voor geleerd.
In januari start de editie voor directeuren. Een nieuwe vorm, de eerste keer dat we die zo doen.
Als er maar drie directeuren zijn, ben ik de vierde die aanschuift. Volledig als deelnemer. Met Michiel als trainer. Michiel die zes jaar geleden in mijn programma aanschoof als deelnemer.
Zo kan het leven lopen. En ik houd ervan.
