“Er is neurologisch gezien niets anders wat ik voor u kan doen.” Soms heeft het tijd nodig om de woorden exact te interpreteren. En nieuwe moed om actie te ondernemen. ‘Kan doen.’ Anderhalf jaar geleden zei de neuroloog dit, daarvoor nog oneindig optimistisch. In één adem door: “U moet niet meer terugkijken naar wie u was.” Toen nog 38 jaar, en al ruim een jaar geveld door zware MS-aanvallen.
Ik moest op eigen houtje verder opkrabbelen. Na twee MRI-scan-besprekingen die ook telefonisch hadden gekund, begreep ik pas werkelijk wat ‘kan doen’ betekent. Wat het ziekenhuis voor me kan doen. De reguliere zorg.
Zij aan zij met mijn Sensei, mijn man, mijn liefde, is elke dag een challenge. Om ook niet té veel te doen. Geleidelijk aan te versterken. Inmiddels ben ik sterk genoeg om de overstap te wagen, naar een MS-kliniek. De kennismaking verliep boven verwachting. Ik voelde me gezien als mens voorbij de diagnose, voorbij de scans. Niet voorbijgaand aan mijn dagelijkse realiteit. Een ziekenhuis kan niet meer doen. Maar een MS-kliniek blijkbaar wel.
Het gaat me niet alleen om een ‘second opinion’. Maar om het denken in mogelijkheden. Want ik voel me pas 40, en niet al 40. Met een ongedoofd vuur in me.
Voor het eerst in jaren kan ik iets loslaten. Hier kan ik op vertrouwen.
