fbpx
 

Chantal Straver Blog

[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Al enige jaren beschouw ik mezelf als iemand die niet van ‘crap’ houdt. Ik doe niet mee aan spaaracties, heb afgezien van wat boeken geen echte verzamelingen en ik mijd tierelantijntjes en frummels als de pest. Weg met die troep. Toch blijkt, dat in diezelfde jaren bij mij thuis, magischerwijs zooi aan het nestelen is geweest. Kaboutertjes hebben het niet gedaan, ik verdenk vaak mijn man, maar ik moet op z’n minst medeplichtigheid bekennen.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Misschien wel de meest basale vraag met het allermoeilijkste antwoord. Wie ben jij? In een voorstelronde zou je je naam zeggen. Je gooit je leeftijd in de groep en waarschijnlijk je beroep. Verder ben je misschien een vader of een moeder, en in ieder geval een zoon of dochter, maar dat spreekt voor zich. En dat was het dan.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Met vlagen voelde ik me gefrustreerd en beperkt door de MS. Ik was zo sportief, zoveel aan het werk, had zo’n bewegelijk leven. En nu, wéér. Er is namelijk iets dat je wel kunt doen, ook al lijkt geen enkel medicijn te werken. Ik leef nu anders en werk efficiënter dan voordat ik MS kreeg. Van zwakte naar kracht. 
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Nieuwe kansen. Vanmiddag haalde ik oliebollen bij de bakker. Ze probeerde me nog te verleiden tot het inslaan van appelbollen. Ik twijfelde, maar dat zou iets te veel buffelen opleveren, om vlak voor het nieuwe jaar alles in mijn buik te krijgen. Soms volstaan vijf oliebollen en twee appelflappen de man ook gewoon. En goed, een paar reserve voor de kleine.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Winnen is leren omgaan met teleurstelling. Dat bedacht ik me afgelopen zondag opnieuw. Mijn karateschool organiseerde een groot toernooi. Jeugdige karateka’s van zes karatescholen waren uitgenodigd deel te nemen. Van te voren probeerden we alles te regelen en vooral ook te ondervangen. We deelden de kinderen zo eerlijk mogelijk in, op niveau, lengte en gewicht. Coaches, vrijwilligers en scheidsrechters werden geïnstrueerd. En we bestelden een lading prijzen voor prijswinnaars en oorkondes voor álle deelnemers.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Eind februari gaf ik mezelf een ultimatum: komend jaar ga ik 30 kilo afvallen.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Wendy kwam bij mij in de klas, toen ik in groep 4 van de basisschool zat. Ze was duidelijk anders dan andere meisjes. Verlegen keek ze veel naar de grond. Ze had moeite de klas bij te benen en haar achternaam rijmde op ‘sloom’. Een aantal pestkopjes uit mijn klas riepen op het schoolplein: ‘Wendy Sloo-hoom’. Ik stond vlak naast haar, maar ik vroeg ze niet te stoppen met pesten. Ik lachte en riep ook luidkeels: ‘Wendy Sloo-hoom’.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]“Misschien Chantal, moeten we dat verhaal bewaren voor je vólgende boek.” Verbaasd kijk ik haar aan. Niet dít boek, maar het volgende boek. Ze meent het. Haar stelligheid brengt me in de wolken en tegelijkertijd moet ik oppassen dat mijn hoofd niet gaat tollen. Ik vind het ongelofelijk, überhaupt een boek waarmaken.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Als kind was ik niet goed in sport. Zowel op schoolgym, als op gymgym was ik, by far, de allerslechtste van de groep. Ik kukelde van de evenwichtsbalk, voelde me dolgelukkig als ik de andere kant van de kast haalde en het zweet brak me uit als ik een koprol moest doen. Toch heb ik acht jaar lang op gym gezeten, van mijn vierde tot mijn twaalfde levensjaar. Wat een drama. Wist ik veel dat geen talent juist in mijn voordeel was.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Lang had ik een druk bestaan, waarin het halen van deadlines en afspraken nodig leek om te overleven. Het voelde alsof ik pas nuttig was als ik het druk had. Ik legde alles opzij om ’s avonds de laatste to do van het lijstje te kunnen strepen en uitgeteld naar bed te gaan. Ik vond dat erbij horen: afwegen welke afspraak voorging en elke ochtend onder de douche de planning van de dag doornemen. Ik mocht niets vergeten. Ik jaagde mezelf op.

Call Now Button