Hij belde op een dinsdagmiddag, voordat het crisis werd.
Marc was twee jaar eerder al eens omgevallen. Zijn leidinggevende kende de signalen inmiddels, van de vorige keer. En hij zag ze weer. Marc klaagde niet, dat deed hij nooit. Hij bleef na vergaderingen om te helpen. Hij nam de problemen van collega’s over alsof het zijn eigen waren. Thuis stond hij ook altijd klaar, voor iedereen, altijd.
Ze hadden het eerder geprobeerd. Een coach, een paar sessies, een training. Het hielp, even. Maar Marc analyseerde alles en veranderde weinig.
Marc deed het Programma Zelfontwikkeling. Zes dagen in drie maanden, aan het water in Lage Zwaluwe.
Op de laatste dag kregen we een kaartje van hem, tussen de evaluatieformulieren door. Hij bedankte voor de ruimte. Voor het eten. Voor iets dat, schreef hij, veel meer impact had gehad dan hij voor mogelijk had gehouden. En voor de dubbele espresso’s.
