fbpx
 

Chantal Straver Blog

[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Er is niemand zoals jij en dus niemand die precies weet wat jij hebt meegemaakt of hebt moeten doorstaan om te zijn waar je nu bent. Jezelf autoriteit, verantwoordelijk maken, verandert alles. Problemen laten ons groeien Veel mensen ervaren stress omdat ze denken geen struggles of problemen te mogen hebben. Maar problemen laten ons groeien. Van problemen kunnen we leren. Je kunt het leven zien als iets waar je gebruik van kunt maken, in plaats van iets dat je aangedaan wordt. Juist niet door ‘heel positief je problemen te ontkennen’. Het zou mooi zijn als je de oorzaken van je problemen aanpakt èn tegelijkertijd te kunnen focussen op waar je heen wilt.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Afgelopen zondag rende ik door de regen naar huis. Het was een klein stukje vanaf het treinstation. Ik lachte hardop. Het was voor het eerst in twee jaar dat ik rende zonder de MS in mijn benen te voelen. Geen verlamming, geen verzwaring, geen tintelingen. Maar ik heb het wel, het was rennen met MS.

Vroeger dacht ik dat je voor een slank lichaam moest afzien. Keihard lijden en doorstaan. Pas als ik zwaar oncomfortabel en buiten adem mijn rondje had uitgerend ervoer ik een klein moment van euforie. Blij dat ik mezelf ertoe gezet en volgehouden had. Andere keren sleepte ik mezelf naar de sportschool. Waar ik opzag tegen een routinerondje apparaten....

[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Al enige jaren beschouw ik mezelf als iemand die niet van ‘crap’ houdt. Ik doe niet mee aan spaaracties, heb afgezien van wat boeken geen echte verzamelingen en ik mijd tierelantijntjes en frummels als de pest. Weg met die troep. Toch blijkt, dat in diezelfde jaren bij mij thuis, magischerwijs zooi aan het nestelen is geweest. Kaboutertjes hebben het niet gedaan, ik verdenk vaak mijn man, maar ik moet op z’n minst medeplichtigheid bekennen.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Misschien wel de meest basale vraag met het allermoeilijkste antwoord. Wie ben jij? In een voorstelronde zou je je naam zeggen. Je gooit je leeftijd in de groep en waarschijnlijk je beroep. Verder ben je misschien een vader of een moeder, en in ieder geval een zoon of dochter, maar dat spreekt voor zich. En dat was het dan.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Een aantal jaar bedacht ik me eindelijk het belangrijkste ooit: ik moet beter voor mezelf zorgen. Zoiets dat je weleens denkt, maar misschien nooit doet, voor een langere periode dan. Herkenbaar? Ik werkte al jaren onmogelijke werkweken en plande elke minuut van de dag zorgvuldig in. Zoveel tijd moest ik voor mijn kind zorgen, zoveel tijd moest ik werken en dan had ik nog een beetje tijd om te koken. Dat ik al zo weinig energie had van een chronische ziekte telde niet eens mee. Ik moest slimmer leven.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Met vlagen voelde ik me gefrustreerd en beperkt door de MS. Ik was zo sportief, zoveel aan het werk, had zo’n bewegelijk leven. En nu, wéér. Er is namelijk iets dat je wel kunt doen, ook al lijkt geen enkel medicijn te werken. Ik leef nu anders en werk efficiënter dan voordat ik MS kreeg. Van zwakte naar kracht. 
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Nieuwe kansen. Vanmiddag haalde ik oliebollen bij de bakker. Ze probeerde me nog te verleiden tot het inslaan van appelbollen. Ik twijfelde, maar dat zou iets te veel buffelen opleveren, om vlak voor het nieuwe jaar alles in mijn buik te krijgen. Soms volstaan vijf oliebollen en twee appelflappen de man ook gewoon. En goed, een paar reserve voor de kleine.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Vanmiddag werk ik achter mijn laptop in een koffiezaakje. Mijn ogen voelen moe. Mijn ogen voelen al de hele week moe. De rest van mijn lichaam trouwens ook. De MS heeft de overhand. Maar ik ben niet enkel een patiënt. Het is lastig concentreren. Dit kan ik ook volgende week schrijven, denk ik. Het is niet urgent. Ik doe dus wat ik al veel eerder deze week had moeten doen in deze zogenaamde vakantie: mijn laptop dichtklappen.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Winnen is leren omgaan met teleurstelling. Dat bedacht ik me afgelopen zondag opnieuw. Mijn karateschool organiseerde een groot toernooi. Jeugdige karateka’s van zes karatescholen waren uitgenodigd deel te nemen. Van te voren probeerden we alles te regelen en vooral ook te ondervangen. We deelden de kinderen zo eerlijk mogelijk in, op niveau, lengte en gewicht. Coaches, vrijwilligers en scheidsrechters werden geïnstrueerd. En we bestelden een lading prijzen voor prijswinnaars en oorkondes voor álle deelnemers.
Call Now Button