Mijn woorden hakkelen soms wat. En toch komt alles er op een heel natuurlijke manier uit, nu ik voor de groep zit. De groep die nu het programma volgt.
Op dag vier krijgen ze een gastles van mij. Dezelfde les die ik op de Stiltedag geef. Ik lees van tevoren altijd goed door wat ik wil zeggen. Het liefst wil ik niets vergeten. Maar het verhaal komt zoals het komt. Want de hele les is dat het niet ‘goed’ hoeft te zijn, als je maar bewust bent. En daarin zit ook de oefening voor mij, dat weet ik.
Helemaal omdat Piet nu in de groep zit. Piet is ook Doyo-trainer. Naast hem zit Michiel, die de groep nu begeleidt. Ze voelen als twee rustpunten, gewoon door de mensen die ze zijn. En grappig genoeg zijn ze in mijn les allebei toch echt deelnemer.
Ze kijken naar de vogels en eenden op het water. Zien hoe de wind kleine golfjes maakt. Er is constant beweging. Ik vraag ze zich voor te stellen dat ze als een steen naar de bodem zouden zinken. Om daar langzaam een eigen plek te krijgen. Ik zie ze knikken. Op de bodem is het altijd stil.
Michiel doet mee alsof het zijn eerste keer is. Piet zet stappen in slow motion.
Straks geeft Piet dit programma zelf. En dan komt het er ook bij hem uit op een manier die bij hem past.
Na afloop staan ze in de hal bij de trap. Ze praten over hoe de dag was. Over de bewondering die Piet voor Michiel heeft. Ik maak een foto.
Later praat Michiel met mij na. Hij heeft zin om binnenkort samen met Piet een training te geven, over teamontwikkeling. “Wat een sterk trainersblok hebben we,” zegt hij.
Dat vind ik ook.
