Boris (9) heeft nu herfstvakantie en slaapt graag uit.
Vanmorgen kroelde ik hem wakker. “Mammaaaa”, klinkt het dan zachtjes.
Even later vroeg hij: “Wat is er met jou aan de hand?”
“Wat bedoel je?”
“Dat je me nu elke dag wakker komt maken?”
“Omdat dat eigenlijk het fijnste is om te doen.”
Hij knikt met een glimlach, met z’n oogjes dicht.
“En omdat ik nu niet zo supervroeg mijn wekker zet.”
Dat klopt. Maar ook omdat ik het kàn.
“Weet je nog dat ik heel lang helemaal niet de trap op kon?”
Het samen opmerken en vieren van dit soort ogenschijnlijk ‘kleine dingetjes’ is niet alleen maar een observatie. Het is iets wat ook Boris meeneemt in de dag, extra knuffelig. Hij componeert zelfs een mama-liedje.
Als ik iets meeneem uit dit hele MS-verhaal, is het wel dat vrijheid en bewegen niet vanzelfsprekend is. En dat ervaar je niet bewust als je gezondheid je nooit eerder zó in de steek heeft gelaten.
Maar ook dat de kleine, liefdevolle momenten in dit gezin een voelbare laag erbij hebben gekregen. Van dankbaarheid, en een oprecht genieten in het moment. Nog meer dan anders.
Life gives you opportunities. Opportunities die je niet ziet aankomen, maar je door alles heen niet kunt missen. Niks niet klein. Groot.