Ze noemde het kindermishandeling. In een teambespreking. Ten overstaan van iedereen.
Het ging over een kind dat misschien te weinig aandacht kreeg van een collega. Misschien. Maar zo klonk het niet. Het klonk als een aanklacht.
De collega over wie het ging zei niets. De anderen ook niet. Niet omdat ze het ermee eens waren. Omdat niemand wist hoe je iets terugzegt tegen iemand die zo spreekt. Tegen iemand die altijd aanwezig is, met haar mening, met haar vinger, met haar blik.
Na de vergadering liepen mensen zwijgend de gang op.
Zo ziet psychosociale onveiligheid op school er meestal uit. Er is geen incident om te melden. Er is een vergadering waar je vooraf al bedenkt wat je niet gaat zeggen. En een collega die thuiskomt met het gevoel dat ze iets fout heeft gedaan, zonder te weten wat.
Veel schoolteams trainen elk jaar op agressie van ouders of leerlingen. Hoe je blijft staan tegenover een collega die de ruimte opslokt, oefent bijna niemand. Terwijl het dezelfde vaardigheid vraagt: merken wat er in je lijf gebeurt als de druk oploopt, en dan kiezen in plaats van bevriezen.
Het gebeurt vaker op een trainingsdag. Een team oefent met de boze ouder bij de deur, en halverwege de dag blijkt dat de spanning niet alleen van buiten komt. Dan gaat de training daarover verder.
