“Het loopt niet slecht… maar het voelt alsof we steeds iets missen.”
Ze kwamen binnen alsof ze nog half in een vergadering zaten. Eén met een map onder zijn arm, een ander die zijn telefoon nog even wegschoof. Een MT van een school. Ervaren, betrokken, en zichtbaar moe van een jaar dat lang had gevoeld.
Aan tafel zei iemand die zin. En ineens knikten ze allemaal.
Niet omdat ze precies hetzelfde bedoelden. Ieder dacht aan iets anders, maar allemaal voelden ze hetzelfde: dat het samenwerken zwaarder ging dan het zou moeten.
We gingen aan het werk. Niet met een agenda of een flipover, maar met de ruimte zelf. Staan. Ademen. Voelen waar je bent. Binnen een kwartier was zichtbaar wat maanden in vergaderingen verborgen was gebleven: wie altijd de gaten dichtloopt, wie spanning draagt die niet van hem is, wie al maanden te hard haar best doet zonder dat iemand het ziet.
Dat laatste zei ze zelf. Er was eindelijk ruimte om het te zeggen.
Een maand later begeleidde Doyo de teamtraining met het hele team. Er werd wel degelijk iets moeilijks gezegd. Maar iedereen was bereid het te zeggen, en dat maakte het gemoedelijk. Het MT had weer scherp wat ze als school wilden uitdragen. Dat voelde het team.
