Er waren altijd al plekken waar mensen naartoe gingen om sterker te worden, efficiënter te worden, beter te worden. Maar ergens onderweg raakten we iets kwijt: niet omdat we tekortschoten, maar omdat de wereld steeds sneller ging en voller werd van theorieën, stappenplannen en manieren om onszelf te sturen.
We leerden functioneren op wilskracht en analyse, terwijl er ook een andere manier van leven bestaat.
Doyo is ontstaan uit dat gemis. Niet om nog iets toe te voegen, maar om terug te brengen wat er altijd al was: rust, mens-zijn. Een plek die niet vraagt om beter worden, maar om aanwezig zijn.
Het begon met een eenvoudige waarheid: mensen zijn niet moe van wat ze moeten doen, ze zijn moe van hoe ze het doen. Van het vasthouden. Van het doorgaan. Van het kwijtraken van zichzelf terwijl niemand het ziet.
Hier werd duidelijk dat echte verandering niet ontstaat in het hoofd, maar in de onderlaag. In de plek waar spanning informatie wordt. Waar eerlijkheid voelbaar wordt nog voordat woorden gevonden zijn. Waar iemand ineens merkt dat ze niet méér hoeft, alleen minder weg van zichzelf.
Daarom bestaat Doyo. Niet als trainingsbureau. Maar als een plek waar mensen kunnen landen. Als een ruimte waar mensen kunnen horen wat ze al wisten, en voelen wat ze te lang niet meer voelden.
De plek zelf draagt daaraan bij. Het hout, het water, de tuin, het licht dat zich verplaatst over de vloer. Mensen zeggen vaak dat ze hier al rustiger worden nog voordat de dag begint; alsof de omgeving hen herinnert aan iets wat in hen lag te wachten.
Doyo is gebouwd op geleefde ervaring, op wat er gebeurt wanneer mensen niet meer hoeven presteren, maar kunnen landen in wie ze zijn. Wanneer spanning niet bestreden hoeft te worden, maar gelezen kan worden. Wanneer beweging niet komt door willen, maar doordat er ruimte ontstaat om te voelen.
Veel van wat wij ‘richting’ noemen ontstaat niet in één moment, maar in de opeenstapeling van ervaringen. In kleine keuzes, in misrekeningen, in bewegingen die toch kloppen zonder dat je wist waarom. Niet iets wat je vindt, maar iets wat zich vormt terwijl je leeft.
En zo ontstaan hier verschuivingen die blijven. Verschuiving in houding, adem, keuze, richting. Iemand gaat anders staan in een gesprek. Iemand reageert niet meer vanzelf vanuit oude patronen. Iemand merkt dat hetzelfde leven ineens lichter voelt. Niet omdat de wereld veranderd is, maar omdat zij anders bewegen in dezelfde wereld.
Daarom komen mensen hier na jaren terug. Daarom herkennen directeuren zich net zo in ons werk als professionals, teams net zo goed als individuen. Omdat dit een thuiskomen in iets is dat niet verdwijnt zodra je weer naar huis gaat.
Uiteindelijk gaat het in Doyo niet om groeien, maar om terugkeren. Terugkeren naar wie je altijd al was, wanneer de ruis oplost. Terugkeren naar die kracht die vanzelf verschijnt wanneer je weer dicht bij jezelf staat.
Geschreven door Chantal Straver, oprichter en trainer bij Doyo Trainingen.