Chantal Straver

Oprichter Doyo Trainingen

Chantal schrijft, ontwikkelt en bouwt verder aan Doyo. Ze droomt en ze doet. Buiten haar comfortzone, in een comfort zone: de locatie van Doyo. Voelt zich Rotterdams, gedijt in West-Brabant. Moeder van Boris, vrouw van Erik. Eet iedere dag mango. Drinkt graag koffie. Houdt niet van ijsbaden.

Chantal Straver
Chantal Straver

Chantal richtte Doyo op

Chantal zorgt ervoor dat mensen zich veilig voelen. Veilig om te zeggen wat ze al een tijdje op hun hart hebben. In het programma, maar ook in elke andere training. Ze weet hoe het voelt als je dat nog niet durft.

Ze schreef er een boek over: Toen ik eindelijk durfde.

“Het gaat me om het denken in mogelijkheden. In welke situatie dan ook. En hoe oud ik ook ben. Want ik voel me pas 40, en niet al 40. Met een ongedoofd vuur in me. “

Hoe het is om met Chantal samen te werken:

Achtergrond

Ze schreef in 2016 een boek

Ze blogde al jaren, ook voor Viva, toen ze besloot dat de losse verhalen een boek moesten worden. De ontbrekende stukken schreef ze in 2015. In 2016 lag 'Toen ik eindelijk durfde' in de boekhandel, uitgegeven door een uitgever. 100 korte verbonden verhalen over ontdekken wie je bent als je stopt met wie je denkt te moeten zijn.

Ontwikkeling Programma Zelfontwikkeling

In 2017 dwongen nieuwe MS-aanvallen haar tijdelijk om te stoppen met trainen geven. Wat overbleef was tijd, en de vraag die al langer speelde: hoe leef je wat je weet? Hoe blijf je trouw aan jezelf als het leven druk maakt? Vanaf 2018 ontwierp ze fulltime het programma. Michiel was in 2020 één van de eerste deelnemers. Nu begeleidt hij het.

Interesse in oosterse filosofie

Ze trainde jarenlang karate, gaf les en behaalde de 3e dan in Londen, met een verse MS-diagnose op zak en net hersteld van een operatie. Ze wilde het gewoon weten. De oosterse filosofie die ze daarin vond - discipline als zelfkennis - vormt nog altijd de basis van Doyo.

Het is allemaal ergens uit ontstaan:

Achtergrondverhalen

Het risico dat ik wilde nemen

 Ik voelde de blikken van de rij grootmeesters, toen ik naar mijn plek liep.

Dromerig dansend

Over mijn schouders heen hoor ik mijn achtjarige zoon achter me.

MS heet het in mijn geval

Veertien maanden niet in beweging. Dat was niet voor altijd.