Well that was unexpected. Afgelopen weekend ging ik voor volledige stilte. Nou ja, wel met de geluiden van mijn gezin erbij. En van de vogels. Maar even geen telefoon. Geen laptop. Geen muziek.
Met mijn rug lag ik op een matje in de tuin. Zonnestraaltjes glinsterden door de eikenblaadjes, wolkjes dwaalden achter elkaar aan in de blauwe lucht. Wat een ontspanning. En ja hoor. Er kwam een idee tot me, dat steeds verder uitpakte. Vastbesloten om niet de laptop erbij te pakken, schreef ik alles op. Uit mijn hoofd, op een ouderwets kladblok.
Het idee is iets zó overduidelijk. En wat ironisch genoeg – op de mooist mogelijke manier – alleen in stilte kon ontstaan. Ik had dit járen geleden al kunnen doen, met Erik ook. Maar het moest pas nu zijn. Hier op deze plek. Later die week knalde ik het allemaal in één keer op de website. De Stiltedag. Het is eruit.
