Chantal Straver
Oprichter Doyo Trainingen
Chantal stoeit sinds 2012 met de woorden om Doyo te omschrijven. En ze hollen nog steeds met vertraging achter haar aan. Voelt zich Rotterdams, gedijt in West-Brabant. Moeder van Boris, vrouw van Erik. Eet iedere dag mango. Drinkt graag koffie. Houdt niet van ijsbaden.
Chantal richtte Doyo op
Op haar zestiende stond ze achter een bar, tussen rumoer en cappuccino’s. Mensen vertelden haar dingen die ze thuis niet konden zeggen. Niemand wist precies waarom, Chantal zelf ook niet. Maar ze voelde de onderstroom voordat iemand er woorden aan gaf.
Dat is nooit weggegaan. In een zaal met twintig deelnemers ziet ze nog steeds die ene die stiller wordt, of juist harder gaat praten. Een-op-een of in een groep, maakt weinig verschil. Ze weet hoe het voelt als je nog niet durft te zeggen wat je al een tijdje op je hart hebt.
Ze schreef er een boek over: Toen ik eindelijk durfde.
“Vroeger probeerde ik mijn gevoeligheid onzichtbaar te maken. Later begreep ik dat die gevoeligheid mij helpt in dit werk: omdat ik het niet verstop, durven mensen sneller zichzelf te zijn.”
Soms staat ze nog zelf voor een groep, met een gastles in een programma dat al loopt of op de terugkomdag. Bij de Stiltedag is ze er de hele dag. Verder schrijft ze, denkt ze mee over hoe een trainingsdag wordt ingevuld, en legt ze voor iedere deelnemer een schrijfblok met naamkaartje klaar. De andere trainingen zijn van Arno, Caspar, Erik, Michiel en Piet.
Hoe het is om met Chantal samen te werken.
Chantal heeft niet alleen een schat aan kennis over een (levens)belangrijk onderwerp, maar ze weet het ook nog eens op de juiste manier te brengen. Zodat het indruk maakt. Zodat je er echt mee aan de slag wilt gaan.
Esther Leijten-Kupers
Wat ben ik blij en dankbaar dat ik Chantal heb leren kennen. Met haar voelbare warme energie en humor. Haar liefde voor het trainen en voor haar deelnemers. Het is een eer om hier deelgenoot van te zijn.
Esther van Berk
Achtergrond
Ze schreef in 2016 een boek
Ze blogde al jaren, ook voor Viva, toen ze besloot dat de losse verhalen een boek moesten worden. De ontbrekende stukken schreef ze in 2015. In 2016 lag Toen ik eindelijk durfde in de boekhandel. 100 korte verbonden verhalen over ontdekken wie je bent als je stopt met wie je denkt te moeten zijn.
Hoe het programma ontstond
In 2017 dwongen nieuwe MS-aanvallen haar tijdelijk om te stoppen met trainen geven. Wat overbleef was tijd, en de vraag die al langer speelde: hoe leef je wat je weet? Vanaf 2018 ontwierp ze het programma. Michiel begeleidt het nu, in groepen van vier of vijf, zes dagen over drie maanden. Chantal komt binnen voor een gastles en voor de terugkomdag.
Karate, 3e dan
Ze trainde jarenlang karate, gaf les en behaalde de 3e dan in Londen, met een verse MS-diagnose op zak en net hersteld van een operatie. Ze wilde het gewoon weten. De oosterse filosofie die ze daarin vond, discipline als zelfkennis, vormt nog altijd de basis van Doyo.
Het is allemaal ergens uit ontstaan:
Achtergrondverhalen
Het risico dat ik wilde nemen
Ik voelde de blikken van de rij grootmeesters, toen ik naar mijn plek liep.
Dromerig dansend
Over mijn schouders heen hoor ik mijn achtjarige zoon achter me.
MS heet het in mijn geval
Veertien maanden niet in beweging. Dat was niet voor altijd.
