Het is een vraag die op onverwachte momenten door me heen schiet. En ik voel me niet helemaal bullet proof.
MS hebben. Hersenschade hebben. Het mag wat kosten: voor de gezondheidszorg, in tijd, aandacht en geld. Voor mijn man, aan zorg en prioriteitsverschuivingen. Voor mezelf: incasseren, incasseren, incasseren.
Heel mijn leven voel ik me enorm verantwoordelijk. Voor alles en iedereen. En ik kon lang ook daar van alles voor doen, om die verantwoordelijkheid om te zetten in actie. Voor mijn gevoel iets te betekenen.
Actie was my middle name.
En met alle acceptatie en berusting van mijn eigen toestand, ‘stilstand’, hulp die ik nodig heb. Het toch kunnen creëren ondanks alles. Het toch kunnen ondernemen. Hoorde ik het wel. Dat schreeuwende schuldgevoel van binnen. Met die ijskoude gedachte: levert alles wat ik doe, en wie ik ben, wel op wat ik onderaan de streep kost?
Het is niet dat ik ooit een uitkering heb gehad, of daar recht op had. Daar werd al een schot gelost, lang geleden. Alsof ik eigenlijk niet meer het verzekeren waard was. Niet meer het mens‑zijn waard was.
Het evenwicht tussen geven en ontvangen. Dat ik liever ver in de plus sta, dan ook maar een beetje in de min. En als dat me niet lukt, dan bevries ik bijna. Een gure wind om me heen.
En de rationele Chantal weet wel zoveel beter. Dat het allemaal verhalen zijn. Dat de waarde van geld fluctueert, en de kosten van medicijnen opgedreven worden door machten buiten mij. Dat mijn waarde nooit afhangt van wel of niet ziek zijn, van de hele tijd bezig zijn of altijd met alles in de plus staan.
Ik neem verantwoordelijkheid voor wat wel binnen mijn macht is: voor de liefde en aandacht binnen mijn gezin, en waar ik kan daarbuiten. Voor de kwaliteit binnen Doyo, met programma’s die zóveel betekenen. Voor wat ik zelf kan doen voor mijn gezondheid.
En het te zien zoals het echt is: ik ben hier. Ook als ik soms moeilijke, oude gedachten heb. Mijn leven is net zoveel waard als die van een ander. Zonder pantser, zonder bullet proof te zijn.
