Ik verlangde naar de wereld achter het raam. Buiten. Weg van dit kantoor.
Net begonnen als jonge professional. Vol idealen, vol gevoeligheid. Ik paste me niet aan. Ik bleef mezelf. En dat maakte het zwaar op een manier die van buiten niet zichtbaar was.
Tot ik op een ochtend in de metro zat en er zonder reden tranen over mijn wangen rolden. Ik wist niet waarom. Omdat ik er geen zin meer in had?
Mijn lichaam protesteerde. Nam het voor me op. Omdat ik het zelf niet deed. Wat ik toen niet wist: dat overeind blijven geen pantser nodig had. Dat ik niet hoefde te veranderen in iemand anders om mezelf staande te houden. Dat het ook anders kan.
Ik schreef er een boek over. Een boek over eindelijk durven.
