Over mijn schouders heen hoor ik mijn achtjarige zoon zachtjes chocola maken van de twee woorden die ik heb opgeschreven in mijn notitieboek. Het stormt buiten, kaarsjes branden. Ik voel zoveel vraagtekens, dus ik leg mijn pen neer. Haal hem dichterbij, met mijn arm om zijn middel.
“Kwuuu…”
“Quote. Dat betekent uitspraak. Iets dat iemand ooit eens heeft gezegd.”
“Goet…”
“Goethe. Dat was een Duitse wetenschapper en filosoof, iemand die echt hele slimme dingen zei.”
“Lang geleden las ik iets van hem, dat ging zo: je wensen zijn voorgevoelens van datgene wat daadwerkelijk binnen je vermogen ligt te bereiken…”
Aan zijn oogjes zie ik dat hij het probeert te begrijpen.
“Dat betekent dat als je later iets met heel je hart wilt doen, dat het je waarschijnlijk gaat lukken als je doorzet. Dat het iets is wat je ook echt zou kunnen, anders had je de wens in de eerste plaats niet gehad.”
“Oooh, dus ik kan echt mijn eigen universum gaan bouwen?”
“Jazeker, als dat een echte wens van je is. Ook al weet je nu nog niet hoe, of in welke vorm.”
Dromerig danst hij bij me weg. Mijn hart lacht.
Dromerig dansend
- 25 november 2024
