fbpx
 

De reden om op te komen dagen

De reden om op te komen dagen

Wat is voor jou de reden om op te komen dagen? Als kind zat ik liever in mijn hoofd de hele dag. Te dromen, te lezen. Een boek per dag. En van alles vol voorpret uit te denken. Een toneelstuk, speurtochten, quizzen, een buurtkrant, je kunt het zo gek niet bedenken. Mensen samenbrengen. Daarvoor was ik enthousiast. Verder was ik liever lui dan moe, zeker qua sporten en bewegen. Met mijn toen wat klungelige motoriek.

Hoe is het me dan gelukt?

Het is een wonder. Dat ik die derde dan zwarte band karate heb behaald in dit leven. Zwarte band halen is een proces van heel wat jaren doorgaand blijven trainen. Derde dan, is zelfs wat niveaus daarbovenop. Hoe dan? Liefde, vriendschap en community waren mijn drijfveren. De reden om op te komen dagen, de reden om door te zetten. Karate was lange tijd niet mijn eerste reden. Het was zelfs lastig me aan het karate toe te wijden.

Veertien jaar was ik toen de eerste knop omging. Toen ik besloot: als ik hier toch ben, ga ik niet langer meekeuvelen, maar vlammen. Rond mijn zeventiende, achttiende, had ik ook werkelijk een karate-conditie opgebouwd. Het nog veel meer doorvoelen, kwam pas jaren later. Nog steeds was karate bijzaak.

De kracht zit in de basis

De liefde dreef me. Verliefd op mijn leraar. En de vriendschappen voor het leven. De ideeën die ik had voor de club, en later voor mijn eigen karateschool. En toch, het leven leidde me steeds terug naar karate. De filosofie achter het karate. De ervaring van karate zelf. Eén en dezelfde, natuurlijk. Maar ook uit te leggen zonder de moeilijkste karatetechnieken toe te hoeven passen. De kracht zit altijd in de basis.

Dat dromerige, onbedwingbaar enthousiaste kind zit nog in mij. En is gek genoeg, vijfentwintig jaar later, redelijk bedreven in karate. Daar is niets toevalligs aan. Intuïtief heb ik doorgezet. Wat me zoveel heeft gebracht. Als ik de afgelopen jaren nadacht over een lastig persoonlijk leiderschap-vraagstuk, het praktisch toepassen van een inzicht. Het ‘hoe’. Besefte ik me meer dan eens dat ik het antwoord al in handen had. Mijn karate-avontuur was niet zomaar een droom, een reis, een doel. Het was een opleiding.

Niets is voor niets. Je moet het alleen kunnen zien. En durven inzetten als kracht.

Chantal Straver
chantalstraver@gmail.com

Oprichter, trainer en auteur van 'Toen ik eindelijk durfde'.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.

Call Now Button