In 2010 stonden Arno en ik voor het eerst samen voor een groep volwassenen. Zij aan zij gaven we karateles. In een gi ben je gelijk – het maakt niet uit wat je buiten de dojo doet of wie je daar bent. We merkten al snel: mensen komen niet alleen voor de techniek. Ze komen voor iets wat ze moeilijk kunnen benoemen. Ruimte, misschien. Of stevigheid. Of gewoon: even niet hoeven presteren.
Ik was de motor. Ik regelde de zaal, bracht de energie, zorgde dat plannen geen wensen bleven. Maar onder dat organiseren zat altijd iets anders: een onwrikbare fascinatie voor wat mensen in beweging brengt. Niet als theorie. Als manier van kijken.
Dat is wat ik herkende in de mensen die ik koos voor het team van Doyo.
Arno was er vanaf het begin. Veertien jaar politieagent, niet het type dat liever een avond op het bureau doorbracht. Hij was erbij als het erop aankwam, en werd er niet harder of bitter van. Op een gegeven moment besloot hij zijn kwaliteiten anders in te zetten. Zijn karateschool bestond al. Doyo ook. Mensen voelen bij hem meteen: deze man weet waar hij over praat. En hij ziet je.
Het omslagpunt was in 2018. Een Empowerment voor Vrouwen, twaalf deelnemers, een fysieke dojo.
Ze kwamen voor zelfverdediging. Maar al snel bleek dat ze voor meer kwamen. Nee zeggen. Grenzen aangeven. De trainingen duurden steeds langer, omdat er meer nodig was. Niet als theekransje – het ging over emoties, zelfbeeld, situaties die pijn deden. Niet praten over weerbaarheid. Het voelen. Want waar leren kinderen het meest? Thuis. Dus misschien is het nog belangrijker om de mensen thuis te versterken.
Vanaf dat moment groeide Doyo bewust. Niet snel, maar goed. Het team veranderde mee. Doyo vroeg iets specifieks.
Michiel en Caspar kwamen in 2021. Erik in 2022. Piet in 2025. Vijf van de zes trainers hebben een bushido-achtergrond. Dat is niet toevallig. Het respect, de gedragenheid, de manier van aanwezig zijn: dat zit erin. Niet iedereen die karate doet heeft die verbinding. Maar zij wel. Ik herkende het elke keer. Niet omdat ik een lijstje had, maar omdat ik het voelde. Zo heeft het altijd gewerkt.
Geen van hen draait blind een programma af. Ze horen door de woorden heen. Ze zien wat er speelt voordat iemand het uitspreekt. Samen bereiken we nu de drie plekken waar mensen worden gevormd: thuis, op school – waar we werken met leerkrachten en schoolteams –, en in de dojo’s van Arno en Erik waar kinderen en jongeren les krijgen. Niet als plan – zo is het gegroeid.
Er zijn genoeg plekken waar je leert hoe je effectiever wordt. Hoe je beter leidt, beter communiceert, beter presteert. Doyo is daar niet één van. Hier hoef je niets te fixen. Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn, als mens, niet als functie. En precies daar, in die ruimte, gebeurt wat al die andere plekken niet lukt.
Mensen zijn niet moe van wat ze moeten doen. Ze zijn moe van hoe ze het doen.
En als je dat eenmaal voelt – echt voelt – verandert er iets in hoe je staat. Niet omdat je anders bent geworden. Maar omdat je durft te zijn wie je al was. Dat is waarom Doyo bestaat.
Geschreven door Chantal Straver, oprichter van Doyo Trainingen.