De aalscholver op onze vensterbank.
Gisteren mochten we iets heel bijzonders uitpakken. Out of the blue. Vanuit de beschermlaag, recht ons hart in.
Een aalscholver van klei, met een ruwe structuur en aardse tinten, geplaatst op verweerd hout dat doet denken aan een oude steiger. Gemaakt door Monica, die twee jaar geleden het programma volgde. Ze is kunstenaar. En misschien ook wel een beetje tovenaar.
Ze vertelde dat het programma destijds veel voor haar betekende. Dat ze zich nog steeds verbonden voelt. Toen ze hoorde dat de aalscholver onze nieuwe metafoor was geworden, wist ze het meteen: dit moest precies bij deze plek horen. Ze maakte hem in stilte. Zonder aankondiging. Het mooiste cadeau ever.
Nu staat hij hier. Op de vensterbank, naast de tafel waar deelnemers aanschuiven. Alsof hij er altijd al heeft mogen staan. Vandaag is opnieuw een programmadag. Met andere mensen. Dezelfde inhoud.
En een extra aalscholver, dat ook.
Dankjewel Monica. En dank aan iedereen die zich verbonden heeft gevoeld met dit programma. De interactie van de juiste betrokken mensen in zo’n kleine groep, tilt het proces steeds weer verder omhoog.
