Hij belde op een dinsdagmiddag. Niet omdat het al crisis was. Juist omdat het dat nog niet was.
Marc was twee jaar eerder al eens omgevallen. Zijn leidinggevende kende de signalen inmiddels. Niet van een cursus, van de vorige keer. En hij zag ze weer. Marc klaagde niet, dat deed hij nooit. Hij bleef na vergaderingen om te helpen. Hij nam de problemen van collega’s over alsof het zijn eigen waren. Thuis stond hij ook altijd klaar, voor iedereen, altijd.
Iemand die nooit nee zegt, valt niet op. Tot hij er ineens niet meer is.
Ze hadden het eerder geprobeerd. Een coach, een paar sessies, een training. Het hielp, even. Maar Marc analyseerde alles en veranderde weinig. Hij had geen nieuwe inzichten nodig. Hij had een andere ervaring nodig.
Marc deed het Programma Zelfontwikkeling. Zes dagen, verspreid over drie maanden. Kleine groep, onze eigen locatie aan het water. Elke keer een hele dag eruit, weg van het werk en de verwachtingen.
Op de laatste dag kregen we een kaartje van hem. Tussen de evaluatieformulieren door, onverwacht. Hij bedankte voor de ruimte. Voor het eten. Voor de dubbele espresso’s. En voor iets dat, schreef hij, veel meer impact had gehad dan hij voor mogelijk had gehouden.
De leidinggevende die belde wist zelf niet precies wat hij zocht. Hij wist alleen wat hij zag. En dat wachten geen optie meer was.
