Hij kende de signalen. Niet van een cursus. Van de eerste keer, twee jaar eerder, toen Marc al eens was omgevallen.
Nu zag hij het weer. Marc klaagde niet, dat deed hij nooit. Maar zijn leidinggevende zag het in de kleine dingen. Hoe hij na vergaderingen nog bleef om te helpen. Hoe hij de problemen van collega’s op zich nam alsof het zijn eigen waren. Hoe hij thuis ook altijd klaarstond, voor iedereen, altijd.
Iemand die nooit nee zegt valt niet op. Tot hij er ineens niet meer is.
Hij belde. Niet omdat het al crisis was. Juist omdat het dat nog niet was. Ze hadden het eerder geprobeerd: een coach voor een paar sessies, een training. Het hielp even. Maar Marc analyseerde alles en veranderde weinig. Hij had geen nieuwe inzichten nodig. Hij had een andere ervaring nodig.
Marc deed het programma. Zes dagen, verspreid over drie maanden. Kleine groep, eigen locatie. Elke keer een hele dag eruit, weg van het werk en de verwachtingen.
Op de laatste dag stuurde hij ons een kaartje. Naast de evaluatieformulieren, onverwacht. Hij bedankte voor de ruimte, het eten. En de dubbele espresso’s.
Wat hij verder schreef: dat het programma veel meer impact had gehad dan hij voor mogelijk had gehouden.
De leidinggevende die belde wist niet precies wat hij zocht. Maar hij wist wat hij zag. En hij wist dat wachten geen optie was.