Dat het geen regenbogen, blije konijntjes en zonnestraaltjes zou zijn, dat wist ik. Er was een grote reden waarom ik dit medicijn destijds nodig had, vlak na MS-aanvallen. Mijn filters waren verstoord, mijn systeem stond wijd open.
Met de tijd, met meer herstel en een goed alternatief ben ik gaan afbouwen. Stap voor stap. Iedere twee weken een klein stukje verder. Dat ging niet zonder slag of stoot. Ik vertrok steeds vroeger naar bed. Voelde het door mijn systeem pulseren.
Soms nam ik een week extra, om even door te kunnen ademen. En nu is het klaar. Het onmogelijke mogelijk gemaakt. Dat wil zeggen: afgelopen maandag hoefde ik niets meer te breken, er niet meer aan te denken. Klaar.
Dat wil niet zeggen dat ik deze week niet de laatste afbouw nog volop voel. Een arts vroeg me of ik al verschil merkte. Maar eerlijk? Zolang ik op ‘survival’-modus sta kan ik daar nog (helemaal) geen goed antwoord op geven.
Het lijkt me heel fijn om me straks weer helder te voelen. Scherp te kunnen zijn. Voor even.
Over een maand start de afbouw van een volgend medicijn. Opnieuw een proces, minstens zo uitdagend denk ik. Maar ik weet nu: dit is niet mijn eerste rodeo. Met het vooruitzicht dat ik straks heel wat lichter de zomer instap.
In de tussentijd leun ik op de sterke schouders van mijn team. En neem ik de ruimte om bij te komen.
P.S. Op dit moment lopen kennismakingen dan ook via Erik en Michiel.