fbpx
 

Ondernemen

[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Met vlagen voelde ik me gefrustreerd en beperkt door de MS. Ik was zo sportief, zoveel aan het werk, had zo’n bewegelijk leven. En nu, wéér. Er is namelijk iets dat je wel kunt doen, ook al lijkt geen enkel medicijn te werken. Ik leef nu anders en werk efficiënter dan voordat ik MS kreeg. Van zwakte naar kracht. 
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Nieuwe kansen. Vanmiddag haalde ik oliebollen bij de bakker. Ze probeerde me nog te verleiden tot het inslaan van appelbollen. Ik twijfelde, maar dat zou iets te veel buffelen opleveren, om vlak voor het nieuwe jaar alles in mijn buik te krijgen. Soms volstaan vijf oliebollen en twee appelflappen de man ook gewoon. En goed, een paar reserve voor de kleine.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Voor het eerst in jaren zetten we in de nieuwsbrief van onze karateschool: ‘relaxt de herfst in’. Normaal gesproken zijn we al volop in de stress met de voorbereidingen voor de kerstshow, een groot spektakel. Nu niet. We doen het even kalm aan. Even pauze in onze drijvende ondernemerskracht. Geen kerstshow dit jaar. Geen eindejaarsrace. Het lijkt alsof we een beetje moe zijn. En dat is niet zo gek.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Wendy kwam bij mij in de klas, toen ik in groep 4 van de basisschool zat. Ze was duidelijk anders dan andere meisjes. Verlegen keek ze veel naar de grond. Ze had moeite de klas bij te benen en haar achternaam rijmde op ‘sloom’. Een aantal pestkopjes uit mijn klas riepen op het schoolplein: ‘Wendy Sloo-hoom’. Ik stond vlak naast haar, maar ik vroeg ze niet te stoppen met pesten. Ik lachte en riep ook luidkeels: ‘Wendy Sloo-hoom’.
[vc_row css_animation="" row_type="row" use_row_as_full_screen_section="no" type="full_width" angled_section="no" text_align="left" background_image_as_pattern="without_pattern"][vc_column][vc_column_text]Lang had ik een druk bestaan, waarin het halen van deadlines en afspraken nodig leek om te overleven. Het voelde alsof ik pas nuttig was als ik het druk had. Ik legde alles opzij om ’s avonds de laatste to do van het lijstje te kunnen strepen en uitgeteld naar bed te gaan. Ik vond dat erbij horen: afwegen welke afspraak voorging en elke ochtend onder de douche de planning van de dag doornemen. Ik mocht niets vergeten. Ik jaagde mezelf op.

Call Now Button