Laden...

Mooiste cadeau

Er zijn van die dingen waar je iets aan kunt doen. En van die dingen waar je helemaal niets aan kunt doen. 

Niet kunnen lopen
Zo’n negen jaar geleden stapte ik uit het vliegtuig van een vakantie in Aruba. Weer op Nederlandse bodem. Mijn voeten sliepen. De week erna nog steeds. En de week daarna tintelden mijn benen. De huisarts zei dat ik waarschijnlijk een beetje gestrest was. Mijn benen voelden steeds zwaarder. Na maanden voelden ze letterlijk aan als blokken als ik op mijn bed lag. Meermaals stuurde de huisarts me naar huis en later zelfs ook de neuroloog. Twee weken lang kon ik niet lopen. De uitslag van de MRI-scan, weer maanden later, loog er niet om. Grote kans dat ik MS had. De episode was voorbij, soms voelde ik nog wat bij vlagen, maar na drie jaar had ik nergens last meer van. 

Nieuwe episode
Tot drie maanden geleden. Ik wist het meteen. Binnen anderhalve week klom het gevoel op naar mijn heupen en moest ik gelijk naar de afdeling spoedeisende hulp van het Ikazia. Een ziekenhuis dat (wel) van aanpakken weet. Na twee MRI-scans en een lumbaalpunctie (best een heftige ingreep) is de diagnose helemaal rond. Ik heb écht MS. Een ziekte waarbij het imuunsysteem (door nog onbekende reden) het zenuwstelsel aanvalt en beschadigt. Binnenkort start ik met medicatie om nieuwe episodes zoveel mogelijk tegen te gaan en meer beschadiging te voorkomen. 

C'est la vie
Ik ben er redelijk rustig onder. Ik baal soms dat het me beperkt, net nu ik zo lekker actief aan het sporten en lesgeven ben. Maar ik weet dat ook deze episode weer overgaat. Ergens ben ik blij dat het een naam heeft, dat ik nu de juiste hulp en begeleiding krijg en misschien zelfs bewuster rekening moet houden met mijn energie en lichaam. Het is wat het is, ik moet er mee dealen, maar het leven stopt hier niet. Ik heb er niet wakker van gelegen. Ik kan er niets aan doen, dus waarom zou ik me er kapot over piekeren? Dát is pas zonde van mijn tijd en energie. 

Mooiste cadeau
En er zijn van die dingen waar je wél iets aan kan doen. Misschien wel tien jaar lang zat ik niet lekker in mijn vel. Op het toppunt van mijn zwangerschap ging ik de committment aan: in een jaar tijd 30 kilo eraf, 8 kilo meer dan ik was aangekomen. En dat lukte. Meer sporten, minder veel eten. Het is eigenlijk heel simpel. En laatst, toen ik al iets meer aan de nieuwe ‘ik’ gewend was geraakt, bedacht ik me: dit is een van de mooiste cadeaus die ik mezelf kon geven. Niet alleen een slankere versie van mezelf (ik voel me mooier en ik geniet nog meer van eten ook), maar ook een fittere versie die een betere strijd kan leveren tegen de MS. En dat was de committment driedubbel waard.  

Waarom ik dit met je deel
Goethe zei ooit: “Je wensen zijn voorgevoelens van hetgeen je in staat bent werkelijk te realiseren.” Ik liet me hier zes jaar geleden door inspireren toen ik voor mezelf begon en leef er nog steeds naar. Is er iets wat je heel graag wilt en wat binnen je handbereik ligt? Ga ervoor. Welke obstakels zijn er en zijn ze te overwinnen? Maak een plan en voer 'em uit. En zijn er dingen waar je niets aan kan doen? Onderzoek wat je allemaal nog wel kan en mag. Meestal is dat veel meer dan je in eerste instantie ziet. Probeer niet te veel in 'had ik maar eerder...' te denken. Dat is zonde en doet af van wat je kunt bereiken. Je bent nooit te oud om te leren en/of je droom na te jagen. Het geeft je juist die extra energie, kracht en zelfvertrouwen om ook voor je andere dromen te gaan. 1, 2, actie!

Deze komt vanuit mijn tenen. ♡

Boek van Trainer Chantal
In Toen ik eindelijk durfde laat Chantal haar huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ze besluit haar hart te volgen, al weet ze niet wat de toekomst haar brengt. Openhartig…
Lees meer
Nieuwsbrief
Categories
Nieuwste artikelen
Agenda
Meest gelezen
Tags
Bezoekadres:

Doyo
Kristallaan 25c
4761 ZC, Zevenbergen
Email: info@doyotrainingen.nl
Tel: 0634243650

Wie we zijn →

DOYO OP SOCIAL MEDIA