Het voelt steeds gemakkelijker om je te laten gijzelen door de stroom van het dagelijkse leven. Alles kan efficiënter dan ooit. Maar is dat het ook, echt? Want die stroom kan zo veranderen in een lawine, van alles wat óók nog kan, óók nog zou moeten. Het ligt namelijk voor het grijpen, al dat geoptimaliseer. Het hoeft nooit af te zijn.
Zelf raak ik er ook weleens in verstrikt. Al heb ik de strikte gewoonte om geen telefoon voor me neer te leggen aan tafel of als ik met mensen in gesprek ben. En iedere morgen mediteer ik. Zonder uitzondering. Dat houdt me meer gegrond gedurende de dag. Maar dan nog steeds kan ik zo opgaan in alles wat moet of mogelijk is, dat ik geen prioriteit maak om iets te doen voor mezelf. Schrijven zonder doel. Een boek lezen. Of gewoon voor me uit staren in de Doyo-tuin.
Ik zeg niet dat bouwen aan Doyo niet leuk is. Het is bijzonder, nooit saai en ik spring er ’s ochtends voor uit mijn bed. Maar mijn drive maakt me ook erg druk van binnen. Wat helpt, weet ik, is wèl prioriteit maken voor iets creatiefs, de tijd nemen om te ontspannen. De boog kan niet altijd gespannen staan. En hoe moeilijk het ook is, heel moeilijk is het niet.
Het start met gewoon doen. Alleen al dit stukje schrijven (ta-da!). Nòg minder tijd op internet doorbrengen, ont-hypen. Zojuist heb ik me weer geabonneerd op de papieren krant. En het helpt me om iets in de keuken te maken wat ik al ken, maar waar ik mijn aandacht bewust bij houd. Minder schermtijd, meer tot rust komen.
Want die lawine, die is gewoon echt niet nodig. Als ik rustig ben, kan ik veel helderder besluiten wat er moet gebeuren. En wat niet. Een kip mèt kop, bij wijze van. En het geeft nog inspiratie ook, de tijd die ik voor mezelf neem.
Dan ga ik nu even naar buiten staren. Het is zondag, ook dat.